InfoNu.nl > Dier en Natuur > Huisdieren > Een rouwende hond begeleiden als zijn maatje is overleden

Een rouwende hond begeleiden als zijn maatje is overleden

Een rouwende hond begeleiden als zijn maatje is overleden Als u meerdere honden heeft en één van uw trouwe viervoeters komt te overlijden, dan heeft dit een grote impact op zowel mens als hond. Het verdriet om het verlies van de overleden hond is groot bij de baasjes. Maar ook honden ervaren emoties als ze een maatje verliezen. Honden maken echter een ander rouwproces door, dan mensen. Hoe begeleidt u een rouwende hond zo goed mogelijk? Hoe rouwen honden eigenlijk? Hoe lang duurt hun rouwverwerking? Wat moet u wel en niet doen als een hond in de rouw is?

Als een lid van de roedel wegvalt

Het overlijden van een hond is voor de meeste hondenbaasjes bijzonder ingrijpend. Vaak heeft de hond vele jaren lief en leed gedeeld met de baas. Tot de dag komt, dat u uw hond moet laten inslapen en er een einde komt aan de vele mooie jaren, die u samen heeft doorgebracht. Het verdriet is vaak hartverscheurend en het kan lange tijd duren, voor de baas de draad weer kan oppakken. De rouwende hondenbaas wordt steeds serieuzer genomen. Vroeger werd het verdriet vaak afgedaan als: "het is maar een hond". Tegenwoordig is dat niet meer zo. Rouwen om een overleden hond wordt niet meer als zonderling beschouwd. Het rouwproces kan net zo verlopen, als na het overlijden van een (menselijke) geliefde. Goed rouwen is belangrijk voor het verwerkingsproces.

Ook honden hebben gevoelens van rouw en verlies. De rouwende hond verwerkt de dood van zijn maatje anders dan mensen. Sommige emoties bij honden lijken op die van de mens. De beleving verschilt, maar voor zowel de mens als de hond, kan het afscheid heel zwaar zijn. Voor honden is het op een goede manier verwerken van de dood heel belangrijk. Om uw hond zo goed mogelijk te steunen in zijn rouwproces, is het belangrijk te begrijpen hoe dit verloopt.

Iedere hond rouwt anders

Als een hond uit de roedel is overleden, krijgen de honden die achterblijven te maken met een plotse, ingrijpende verandering. Iedere hond is anders en gaat op zijn eigen manier om met een dode hond in de roedel. De ene rouwende hond is de andere niet. Er is geen standaard rouwverwerking bij honden. Die is er ook niet bij mensen. Sommige honden kwijnen weg, andere honden tonen helemaal geen zichtbare symptomen van rouw. Hoe een en ander in de praktijk verloopt, is afhankelijk van diverse factoren:
  • Hoe de baas omgaat met de achterblijvende hond(en)
  • Hoe lang de honden bij elkaar hebben gewoond
  • Hoe hecht de onderlinge band was
  • Het karakter van de achterblijvende hond(en)
  • Of de hond(en) het lichaam van de dode hond hebben gezien
  • Of de achterblijvers al eerder te maken hebben gehad met de dood

Hoe u als baas omgaat met het verlies van uw hond is van grote invloed op het rouwproces. Dit spreekt voor zich.

Hoe langer honden hebben samengeleefd, hoe groter de kans, dat er sprake is van intense rouw. Naarmate honden langer samen een roedel vormen, groeit de onderlinge band. Of die nu goed is of slecht is hierbij niet van belang. Hoe meer honden gewend zijn aan elkaars gezelschap, hoe meer de hond die wegvalt gemist zal worden. Zelfs als de band niet vriendschappelijk was. Toch speelt de hechtheid van het contact tussen de honden zeker een rol na overlijden. Als die band heel sterk was en de honden heel intens met elkaar hebben gespeeld en alle andere "hondendingen" samen hebben gedaan, komt de klap veel harder aan.

Het karakter van de individuele hond is ook van belangrijke invloed. Als de achterblijvende hond erg individualistisch is, zal het verwerkingsproces veel sneller verlopen. Het kan dan zelfs zo zijn dat hij helemaal geen tekenen van rouw vertoont. Een socialere hond zal in de regel veel meer last hebben van het gemis van zijn maatje. Een onzekere hond zal meestal intenser en langer rouwen dan een stabiele(re) hond.

Het maakt ook een groot verschil uit of de achterblijvende hond het dode lichaam heeft gezien en geroken. Honden verwerken de dood beter, als ze zelf ervaren dat hun maatje is overleden. Als het mogelijk is, betrek uw hond dan bij het laten inslapen van de hond. Kan dit niet, dan is het een optie, het lichaam mee terug naar huis te nemen, zodat daar afscheid kan worden genomen. Dit verloopt meestal heel snel. Na het ruiken en zien van de dode hond weten de achterblijvers wat er aan de hand is. Op deze manier voorkomt u verwarring. Honden die niet weten dat hun roedelgenoot is overleden, ervaren meer stress als deze er plots niet meer is. Ze hebben dan vaker de neiging de hond die plots weg is te gaan zoeken.

Als honden al eens te maken hebben gehad met het overlijden van een roedelgenoot, kan dit zowel een positieve als een negatieve invloed hebben. Honden leren uit ervaring. Als die eerdere ervaring een pijnlijke ervaring was, dan is de kans groot, dat dit een volgende keer ook zo is. Andersom geldt dit vanzelfsprekend ook. Alle factoren bij elkaar bepalen hoe uw hond reageert.

Het gedrag van een rouwende hond

Hondengedrag is niet te voorspellen. Als de achterblijvende hond zijn maatje erg mist, dan kan hij dit op diverse manieren uiten. In het algemeen ervaart iedere hond stress na zo'n ingrijpende verandering in zijn dagelijks leven. Het signaleren van stress bij uw hond is belangrijk. Let op de volgende signalen van een rouwende hond:
  • Lusteloosheid zoals zielig in een hoekje/mand e.d. blijven liggen
  • Niet of nauwelijks meer willen eten/drinken
  • Geen zin om te spelen of wandelen
  • Overmatig hijgen
  • In de eigen staart bijten
  • Overdreven krabbelen en/of likken (bijvoorbeeld aan de poten)
  • Dwangmatig rondjes lopen/door het huis rennen
  • Janken en/of blaffen
  • Plotselinge verlatingsangst
  • Andere gedragsveranderingen die nooit eerder zijn vertoond

Als uw hond, na het verlies van zijn maatje, één of meer van bovenstaande symptomen vertoont, is het altijd verstandig om naar de dierenarts te gaan. Er kan namelijk een andere, medische, oorzaak zijn. Stress kan bij honden (ernstige) lichamelijke klachten veroorzaken. Zeker als uw hond eten en/of drinken weigert is het noodzakelijk om zo snel mogelijk deskundige medische hulp in te schakelen!

Hoe een rouwende hond te begeleiden en steunen

Het op een goede manier begeleiden van een hond in de rouw is belangrijk. Doet u dit verkeerd, dan kan de stress die gepaard gaat met het rouwen, chronische vormen aannemen. Met alle gevolgen van dien. Dit gebeurt vooral als menselijke emoties om de hoek komen kijken. Natuurlijk gaat het door merg en been als u merkt dat uw hond verdriet heeft. Het is hartverscheurend om te zien dat een hond lijdt onder de nieuwe omstandigheden.

De neiging kan dan groot zijn om uw hond te troosten. Dit is echter niet verstandig om te doen. Honden begrijpen weinig van goed bedoelde menselijke troost. Het knuffelen en aaien van een hond die bijvoorbeeld jankt of hijgt, versterkt zijn gedrag. Het kan zijn stress vergroten, omdat een plotse overvloed aan liefde heel verwarrend is voor uw hond. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, maar de meeste honden zijn niet gebaat bij extra aandacht!

Het is belangrijk niet anders te doen dan u normaliter zou doen. Blijf rustig, positief en wees geduldig met uw hond. Respecteer dat hij uit zijn doen is en zich anders gedraagt. Uw hond zal uw rust en positiviteit zeker waarderen. De meeste honden herstellen vrij snel na de dood van een roedelgenoot. Er staat geen vaste periode voor. Meestal pikken honden de draad na een paar weken weer op. Dit doen honden uit zichzelf. Het hoort bij hun natuur. Honden rouwen korter dan mensen. Gun uw hond de tijd die hij nodig heeft. Bedenk dat het niet zielig is, als u uw hond niet extra knuffelt. Hij heeft juist rust nodig.

In de praktijk zal dit niet altijd meevallen. U heeft ook te maken met uw eigen rouwproces. Hoe lastig het ook is, probeer naar uw hond toe toch om zo normaal mogelijk over te komen. Uw hond heeft niets aan u, als u zichtbaar uit balans bent. Ga zeker niet uithuilen bij uw hond. Doe dit bij mensen die begrijpen wat u doormaakt. Zit er niet mee als het niet altijd lukt. Niemand is perfect. Fouten maken is menselijk. Doe in ieder geval zoveel mogelijk uw best om uw kalmte te bewaren.

Als uw emoties opborrelen, zonder u dan even af. Loop naar de keuken, trek u terug in de slaapkamer. Ook u heeft recht op rouwen, maar voor uw hond is het beter, als hij dit zo min mogelijk ziet. Het menselijke rouwproces is veel emotioneler. In de ogen van uw hond is dit soort gedrag onstabiel. Hij snapt er niets van. Die verwarring kan zijn stress verergeren. Probeer u hier zo goed mogelijk van bewust te zijn.

Wat te doen als de gevoelens van stress en rouw bij uw hond te lang duren of verergeren

Soms lukt het een hond niet om uit de rouwfase te komen. Als uw hond na een periode van 4 weken nog altijd ernstig uit zijn doen is, dan is het belangrijk om in te grijpen. U kunt dit doen door de hond meer activiteit aan te bieden. Maak een extra wandeling. Bezoek nieuwe plekken, waar nieuwe luchtjes te besnuffelen zijn. Doe meer spelletjes met uw hond. Dit is afhankelijk van zijn interesses. Een balletje, een zoekspelletje, het aanleren van kunstjes, etc. zijn enkele voorbeelden. Motiveer uw hond door u vrolijker dan normaal te gedragen. Maak het aantrekkelijk. Als de hond een bal weigert kunt u de bal bijvoorbeeld een uur laten weken in kippenbouillon. Mogelijk wordt op die manier zijn interesse wél gewekt. Een klein likje smeerworst op een balletje (of ander speeltje) kan ook wonderen doen.

Sommige hondenbazen denken dat het introduceren van een nieuwe hond helpt. Dit is echter onjuist. Zolang uw hond zich nog niet heeft hersteld is het niet verstandig een vreemde hond toe te voegen aan de roedel, die nog in rouw is. Dit geldt ook voor uzelf. Zolang u nog erg veel emoties ervaart om het overlijden van uw geliefde viervoeter, is het beter even te wachten. Als uw eigen partner zou overlijden, verdwijnt uw verdriet niet als u binnen een paar weken hertrouwt met een nieuwe man/vrouw. Zo werkt het ook bij honden.

Neem contact op met uw dierenarts, als niets lijkt te helpen en u er alles aan heeft gedaan. Soms heeft een rouwende hond extra hulp nodig om te herstellen en terug in balans te komen. Bijvoorbeeld met behulp van medicatie. Er zijn tevens alternatieve mogelijkheden. Bijvoorbeeld Bach bloesem therapie of homeopathie. Ga in ieder geval nooit zelf dokteren. Zoek hulp bij een deskundige therapeut of (dieren)arts! Ook een hondengedragsdeskundige kan uitkomst bieden voor een individueel advies op maat.

Alles heeft tijd nodig. Gun uzelf en uw hond de tijd om te rouwen. Tijd en geduld en het normale dagelijkse ritme behouden zijn vaak de beste remedie. Het beste wat u uw hond kunt bieden is rust. Dit heelt de meeste wonden.
© 2014 - 2019 Spiegeltje, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Tips om uw hond beter te laten luisterenNederland behoort tot een van de hond-rijkste landen van Europa. Toch zijn er veel baasjes die niet goed weten hoe ze hu…
Hond niet naar het pension in de vakantieHond niet naar het pension in de vakantieElke hondeneigenaar krijgt er mee te maken wanneer je op vakantie gaat, gaat de hond mee? Vaak is dit niet het geval, en…
Jaloers gedrag bij hondenJaloers gedrag bij hondenHonden kunnen jaloers gedrag gaan vertonen door bijvoorbeeld een verandering in de gezinssamenstelling. Er kan een huisd…
Een hond nemen kost tijd: de voordelen en nadelenEen hond nemen kost tijd: de voordelen en nadelenOpeens schiet het door je hoofd: ik wil een hond! Maar voordat je op zoek gaat naar een pup, zijn er een aantal dingen d…
Schijnzwangerschap bij hondenSchijnzwangerschap bij hondenSchijnzwangerschap komt zeer veel voor bij honden. Vele hondeneigenaren krijgen er dan ook vroeg of later mee te maken.…
Bronnen en referenties
  • Inleidingsfoto: Katja, Pixabay
  • Foto: http://pixabay.com/en/dog-sad-exposed-bitch-142667/

Reageer op het artikel "Een rouwende hond begeleiden als zijn maatje is overleden"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Reacties

Anja, 19-05-2019 21:28 #23
Ik heb een vraag over onze 12 jarige boerenfox, ik heb twee broers gehad vanaf hun geboorte bij elkaar geweest, nu is vorig jaar zijn broer hier thuis overleden en we hebben hem afscheid laten nemen door hem er even alleen mee te laten. Vanaf die dag nu bijna een jaar geleden is de overgebleven boerenfox bij onze afwezigheid heel zielig aan het huilen en bij thuiskomst hijgt hij het uit, tabletjes van de dierenarts geprobeerd maar niets helpt. wat nu te doen?

John Kettenes, 16-11-2018 13:56 #22
Gisteren onze Engelse bull moeten laten inslapen. Deze bull en onze andere bull waren onafscheidelijk. Is het verstandig om direct de kleden waar onze overleden bull op heeft gelegen weg te halen?
Ik heb ze nog even laten liggen. De andere bull is erg rustig en slaapt nu alleen maar, te rustig, zo ken ik hem niet. Vandaag wel extra speeltjes gekocht voor afleiding even naar gekeken en laat ze nu met rust. Wat moet ik doen? Alles uit huis halen waar mijn verleden bull mee in aanraking is geweest (speeltjes - kleden - bench)?

Annie Zanardi, 26-10-2018 00:20 #21
1 van mijn 2 hondjes is overleden ze waren 9 jaar tezamen. Hij was mee bij de dierenarts toen we hem hebben laten inslapen ook bij de tweede dag als we hem gaan bezoeken bij zijn sterfbedden was hij mee. Nu mijn vraag is, ik ga mijn dode hondje laten opzetten is dat goed voor mijn rouwende hond?

Ronny En Roel, 14-09-2018 14:41 #20
Hallo we hebben gisteren onze golden retriever smarty van 14j in moeten slapen, hij had plots iets in zijn hersenen gekregen. Hij zag af, en beste was hem laten inslapen. Met heel veel pijn en verdriet… Maar onze labrador mist hem, wat kunnen we nu doen.

Albert Offerein, 13-01-2018 07:28 #19
Een zeer herkenbaar en informatief artikel.

Afgelopen dinsdag 09 jan 2018 hebben wij Smartie - Ierse Terrier van 9.5 jr moeten laten inslapen. reden: benauwdheid, hoesten, snotteren, blaasontstekingen welke allen na onderzoeken - ook bij specialist - medicatie - na een jaar niet weg wilden gaan, als laatste werden 2 gezwellen op haar milt ontdekt ten grootte van tennisbal - doorbloed. Het was wachten op het eind, dat wilden we haar besparen.

Onze andere hond, een Airedale Terrier rouwt nu heel erg, wandelt tot hoek van de straat, zoekt overal waar Smartie is, ruikt aan elke struik, de fut is eruit. Ik heb gelezen dat dat vanzelf uit de natuur weer goed komt, maar is er iets waarop we het kunnen voorkomen dat het erger wordt? Bespoedigen hoeft niet, hij zal zijn tijd nodig hebben. We wonen 100 meter van de bossen, daar kwamen ze 2 of 3 keer per dag, en dat blijven we uiteraard doen, maar hoe lang ruikt hij daar onze overleden hond nog? Want dat bespoedigt het geheel niet echt als dat zo is

Susan, 21-10-2017 18:06 #18
Beste,

deze week heb ik mijn kat moeten laten inslapen: zij was al bij mij in huis voordat ik deze hond heb opgevangen. (Kat 16,5 jaar samen met haar even oude zusje: zusje is vorig jaar overleden. Hond: nu 2 jaar in huis, is herplaatser, Bullterrier)
Kan het zijn dat mijn hond nu ook rouwt om de kat? Ik heb het lichaam van de kat even mee naar huis genomen zodat de hond eraan kon ruiken: hij werd er onrustig van en duwde veel tegen het mandje met zijn snuit. Nu merk ik dat hij heel rustig en wat lusteloos is, en inderdaad aan zijn pootjes likt (doet hij ook bij stress, eerder ooit). Zou dit ook rouw kunnen zijn?

H. P., 23-07-2017 12:58 #17
Sinds 2 dagen is 1 van mijn fr bulldogjes overleden. De 2 hondjes zijn zusjes en hebben bijna 10 jaar lief en leed gedeeld. We hebben ons hondje na het inslapen bij de dierenarts mee naar huis genomen tot de namiddag om zo aan haar zusje te laten zien dat ze overleden is. Ze heeft geroken, gekeken en heeft zich daarna weggedraaid.
Nu 1 dag later stond de overgebleven hond onder aan de trap te janken, wat ze dus nooit deed. Vanmorgen hetzelfde. Wij hebben haar naar boven gehaald en een half uurtje op bed gehad. Met uitlaten kijkt ze om zich heen en zoekt als het ware haar zus. Ze gaat tot de hoek en wil dan terug. Ook met eten geven zoekt ze eerst rond voordat ze begint.
Je zou zeggen dat ze nog niet beseft dat haar zusje overleden is, terwijl ze toch thuis heeft gelegen. Hartverscheurend voor ons en dubbel verdriet. Ik wil haar ook niet teveel betuttelen of verpesten. Strakjes zit ze alleen als ik aan het werk ben. Vreselijke gedachte. Hoe moet ik dit aanpakken?

Claudette van Dulm, 21-06-2017 11:04 #16
5 dagen geleden is plots 1 van onze 2 honden overleden. Beide honden hebben we 5 jaar geleden verwaarloosd en uitgemergeld in Spanje op straat gevonden. Zij werden zonder problemen door onze 2 andere honden geaccepteerd. De 2 verwaarloosde honden zijn in hun opknapperiode de beste maatjes geworden de grote, een soort kruising herder/wolfshond was introvert de andere een podenco extravert. Onze oudere 2 honden hebben we 2 jaar geleden in moeten laten slapen maar hiervan hebben deze 2 weinig last gehad, nu hebben we alleen nog de introverte hond over die nu nog stiller is geworden. Zij was samen met haar vriendje toen hij overleed vroeg in de ochtend maar vanaf het moment dat wij hem vonden is ze niet meer naar hem toegeweest. Ze begint nu na 5 dagen steeds slechter te eten en zondert zich nog meer af. Hoe lang moeten we haar laten begaan ik ben zo bang dat ze van verdriet sterft.

Marcel, 15-06-2017 13:41 #15
Beste dierenvrienden,
Afgelopen Pinksterweekend onze boomer Miss Coco moeten laten inslapen, als gevolg van leverfalen. Ze was ruim 13 jaar en een maatje voor het leven. De laatste 3 jaar vergezeld van onze andere Boomer Lola. In een paar dagen ging ze snel achteruit en behandeling mocht niet meer baten. Ook Lola was erbij, toen ze overleed. Ze heeft even gesnuffeld en liep er toen bij weg. We merken nu, dat ze enigzins moeite heeft de draad weer op te pakken. Eten en drinken gaat goed, voor spelen moeten we iets meer moeite doen. Regelmaat en de gebruikelijke routine werken het beste bij haar, merken we. Als ze zelf naar ons toe komt, proberen we haar te activeren. Het gemis blijft voor ons allemaal en de tijd zal leren, of ze weer een andere hond toelaat. We delen de emoties met jullie allen en de mooie herinneringen blijven. Ze was uniek!

Annet Brands, 28-05-2017 22:24 #14
Wij hebben deze week onze trouwe Rakker van bijna 16 in moeten laten slapen. Onze Mylo Zwitsers witte herder van 3 jaar deed alles samen met hem. Samen met de koppen tegen elkaar op de bank liggen.Samen wandelingen in het bos. En als er gegeten moest worden haalde Mylo hem op. Ik was dan ook erg bang dat hij zijn trouwe maatje erg zou gaan missen. Wij hebben de dierenarts thuis laten komen. En Mylo was erbij toen Rakker zijn laatste adem uitblies. We hebben hem aan Rakker laten ruiken. Daarna liep hij weg en was het goed zei de dierenarts.Alleen toen de dierenarts Rakker in een dekentje wikkelde en hem mee wilde nemen ging Mylo erg janken en sprong tegen hem aan. Pff dit was wel even heftig. We missen ons hondje erg, maar we gaan zo gewoon mogelijk door. En Mylo doet het erg goed. Is wel wat rustiger dan anders, maar eet goed en wij proberen wat leuke dingen met hem te doen. Ik kam dan ook iedereen aanraden om de dierenarts thuis te laten komen zodat je temidden van je gezin en de ander hond in je eigen vertrouwde omgeving afscheid van elkaar kan nemen

Lieve, 22-12-2016 06:40 #13
Hallo,
na het lezen van dit artikel, herken ik helemaal het rouwgedrag van ons Dizzy (kruising labrador-bordeaux dog) 6 j
Verleden maandag is onze Blacky (zwarte labrador) 10 jaar, overleden. In drie dagen was zijn toestand zo verergerd, dat de dierenarts aanraadde om hem te laten inslapen. Met alle verdriet vandien. Zo'n beslissing nemen is echt verschrikkelijk.
Ik ween zelf zonder ophouden, maar toen ik zag hoe triest Dizzy was, heb ik me moeten herpakken. Zijn vriend is weg, zomaar op een paar dagen tijd, en geloof me vrij, dat waren echt twee "poten" op één buik. Alles deden ze samen, Dizzy volgde Blacky als een lammetje, wandelen met de twee was helemaal geen probleem. Blacky luisterde heel goed, en kwam bij het minste seintje terug, Dizzy volgde hem overal.
Nu? ze ligt al drie dagen in haar mand, eet niet, drinkt niet, . echt zielig… als ik haar in de tuin laat gaat ze direct naar de wagen (waar Blacky zijn kooi nog instaat) ik weet echt niet hoe ik het moet aanpakken, want ben zelf nog een wrak. We zullen hier wel doorkomen, maar het verdriet is echt immens.
Een extra wandeling staat al sinds dinsdag op het programma, maar weinig verbetering in haar rouwgedrag.
Het zal tijd vergen. wat een gemis.
fijne eindejaarsfeesten,
hier is het echt in mineur…

Lieve

Irene, 22-06-2016 05:22 #12
Dank voor dit artikel. Heeft het afscheid nemen van de overleden hond voor de overgebleven hond nog zin als die al 12-15u dood is?

Eveline, 04-06-2016 14:36 #11
In 2011 overleed Kennie, onze King Charles, aan een hersenbloeding. Daarvoor was hij al niet lekker. Onze andere hond, Bouvier Rowan, nam tijdens het ziekteproces juist afstand van zijn vriend. Wij merkten niets van signalen zoals ze hierboven omschreven worden. Rowan kwam wel meer naar ons toe terwijl de zieke Kennie vaak zijn mand of een rustig plekje zocht. Na Kennies dood was Rowan wel meer op ons gericht. De kinderen zochten hem ook extra veel op om bij hem te knuffelen en zo hun verdriet kwijt te kunnen. Vroeger toen ik katten had merkte ik ook na een operatie of tijdens ziekte of niet lekker zijn dat de katten juist afstand van elkaar namen. Hooguit werd er wat gesnuffeld aan de zieke maar ze gingen op gepaste afstand liggen. Eten en drinken bleef hetzelfde. Alle honden en katten hebben overigens wel afscheid van elkaar kunnen nemen. Ik denk weleens dat dieren de situatie accepteren zoals deze is. Wij gaan piekeren en nadenken, dieren doen dat niet. Ze bieden wel troost, gezelschap en vriendschap aan elkaar. Veelal ook zonder remmingen van allerlei soort. Gewoon ongecompliceerd. Dat maakt dieren, in al hun verschijningen, ook zo mooi!

Carola, 04-05-2016 15:44 #10
Nou, heel fijn om dit te lezen, ik heb gisteren onze oudste hond bijna 14moeten laten inslapen. Zij was meer een moedertje voor mijn andere hond. Nou merk ik dat tinka alleen maar op de bank ligt en slaapt. Ik wist niet hoe ik met alles om moest gaan. Nou heb ik haar niet meegenomen naar de dierenarts omdat ze heel bang is ervoor want tinka is ook ziek en heeft een tumor die niet verwijderd kan worden, maar ze kan nog een tijd leven ermee hadden ze me gezegd. Nu ben ik bang dat ze wegkwijnt van verdriet, in ieder geval ben ik blij dat ik meerdere reacties heb kunnen lezen, wat je het beste kunt doen en waar je op moet letten. Verdriet is er, het liefste huil ik de hele dag.

Marijke ter Horst, 08-04-2016 13:40 #9
Wat fijn even deze pagina gelezen te hebben en te beseffen dat meer mensen en honden het zelfde probleem hebben als wij.
Afgelopen vrijdag hebben wij onze duitse herder Sita van bijna 12 jaar moeten laten inslapen. Vreselijk. 7 jaar geleden kregen wij een klein grieks mishandeld hondje Floortje wat echt een ongeleid projectiel was. Bij alles zat ze te rillen, trillen, kwijlen en plassen van angst. Vanaf de eerste dag nam onze Sita haar onder haar leiding en… was het in 6 weken een geweldig klein opgevoed hondje. Sliepen altijd stijf tegen elkaar, aten naast elkaar, speelden altijd samen en zijn in de 7 jaar geen seconde gescheiden geweest. Het was echt moeder en kind. Toen Sita vrijdag bij ons thuis insliep was Floortje daar uiteraard bij. Sita heeft nog 6 uur op haar dek gelegen en… Floortje is de deken niet afgeweest en lag stijf tegen haar aan. Volgens mij besefte ze niet dat ze dood was. 's Avonds is Sita weggebracht naar het crematorium en sindsdien ligt ze alleen maar in haar mandje, wil niet naar buiten eet weinig of niets. Wij zijn zelf nog steeds kapot van verdriet over het gemis van onze lieve Sita, maar om ons kleine Floortje zo te zien lijden doet ook erg veel pijn. Ik merk nu ook dat ze alles deed wat Sita deed. Liep altijd keurig op de stoep, wachtte bij het oversteken, omdat Sita dat deed. Nu hobbelt ze alle kanten te gelijk op, dus doe ik haar maar aan het riempje. Het was dus echt Sita's hondje.

Beppie Brock, 13-03-2016 19:32 #8
Op 29 februari is onze franse buldog bijna 7 plotseling overleden uit een roedel van 4 bulletjes. Mijn grootste nachtmerrie ooit maar heb ons manneke mee naar huis genomen zodat de anderen 2 van bijna 6 en dan nog een bulletje die ook bijna 7 Ze waren al 5 jaar met zijn vieren en heb hem in de bench gelegd. Ze kwamen toen gelijk ruiken en vervolgens gingen ze voor de bench liggen en één voor één weer even kijken en ruiken. De eerste twee dagen ben ik echt de weg kwijt geweest maar heeft mijn man alles gedaan wat we normaal doen maar uiteraard zag je dat ze echt hun adhd maatje misten dus naar een week zijn we regelmatig naar verschillende plekken geweest en gelukkig zie je ze nu iedere dag weer vrolijker worden. Gelukkig zijn ze wel blijven eten en drinken hoewel eten niet echt smaakte volgens mij maar ze liggen nu gelukkig niet hele dagen meer met de rug naar ons toe te slapen maar liggen gelukkig weer heerlijk relaxt op de bank. Het is gewoon heel bijzonder te zien hoe honden daar mee omgaan terwijl ik nog nachten wakker kan liggen van die nachtmerrie om ons manneke. Maar het helpt zeker om je bewust te zijn van je eigen gedrag en op het moment dat ik het moeilijk heb ga ik even wat anders doen en ook hierdoor kan ik er gelukkig goed mee omgaan want ondank het grote verlies word ik ook weer blij als ik zie hoe mijn roedel zich er doorheen heeft getrokken

Arlette, 11-02-2016 07:57 #7
Ik heb gisteren 10/2/16 na 12 Jaar liefde mijn Yorkje moeten laten inslapen, ik heb nu nog een Chiuahua van 9 jaar, hij eet en drinkt en ligt in de zetel, af en toe gaat hij zoeken, helaas was hij niet bij het inslapen bij.
Ik moet normaal alle dagen gaan werken maar hij heeft nooit 1 uur alleen gezeten, wat moet ik nu doen?

Shirley Pirson, 07-02-2016 13:15 #6
Vorige week hebben we ons hondje moeten laten inslapen, ons tweede hondje was daar niet bij. Nu een week later gaan we hem laten cremeren, hij word opgebaard zodat we ons mannetje nog even kunnen zien, zou het goed zijn om de andere hond mee te nemen zodat ze kan zien dat haar maatje overleden is of heeft dat geen nut na een week? Tot nu valt het in onze ogen mee hoe ze zich gedraagt, op bepaalde momenten zoekt ze wel naar haar vriendje.

J. Lodewijks, 27-10-2015 21:52 #5
Ik had 2 honden 1 van 16 jaar en 1 van 7 jaar, nu heb ik 18 augustus de hond van 16 jaar moeten laten inslapen. Ik kon de andere hond niet mee nemen dat was geen optie. Hij heeft nu 2 maanden redelijk goed gegeten alleen nu de laatste 3 à 4 dagen eet hij niet meer drinken doet hij nog wel. Met het uitlaten van de hond is hij nog wel vrolijk alleen heeft hij voor 1 week terug een soort epilepsie aanval gehad en sindsdien eet hij zowat niet meer. Alleen als ik kip geef eet hij nog wel maar ander eten wil hij gewoon niet. Kunt u mij aangeven wat ik het beste kan doen?

Mischa, 08-12-2014 12:37 #4
De oudste van mijn 2 honden is op 18 november jl. overleden. Ik heb haar moeten laten inslapen omdat ze zeer ernstig nierfalen had. De dierenarts heb ik thuis laten komen, omdat ik rust voor haar wilde; ze een hekel had aan autorijden, was heel erg ziek en omdat ik nog een andere hond thuis heb. Mijn Sandhu was in dezelfde kamer als toen Reza stierf, hij wilde niet dichtbij kijken, bleef op 2 meter afstand. Hij leek al afscheid te hebben genomen. De eerste weken heb ik nauwelijks verandering aan hem gemerkt. Hij was vrolijk, wilde spelen en wandelen. Het is morgen 3 weken geleden en nu merk ik dat hij minder vrolijk is. 's Avonds is hij chagrijnig en overdag slaapt hij meer. Soms pakt hij zijn favoriete balletje maar dat is dan voor korte duur. Ik heb met hem te doen. Blijkbaar gaat hij nu pas de rouwperiode in. Bovenstaand artikel heb ik wel wat aan. Zelf ben ik ook nog verdrietig om het verlies van Reza en dit zal Sandhu uiteraard merken. Ik laat het zo min mogelijk merken aan hem maar hij is niet gek natuurlijk. Er is iets veranderd en dat weet hij ook.
Toch zal ik hem zoveel mogelijk in zijn oude ritme houden en hem niet extra knuffelen. Ik hoop dat hij zo snel mogelijk weer de oude zal zijn. Al zal het tijd kosten, hij is nu 11 jaar en was vanaf zijn 7e maand samen met Reza. Dikke maatjes waren het niet maar waar Reza was was Sandhu ook en dat is nu voorbij… voorgoed…

Jolanda, 26-11-2014 09:31 #3
Een van onze honden is 17 oktober overleden tijdens een operatie, we hebben haar mee naar huis genomen zodat de andere hond afscheid kon nemen eerst in huis en daarna nog een dag in de schuur. We hebben haar in de tuin begraven waar onze andere hond bij was en die werd echt helemaal gek. Ze is daarna een behoorlijk tijdje van de kaart geweest, heel rustig niet blaffen als er iemand binnen kwam ook in het bos heel rustig, andere honden waar ze normaal fanatiek naar blaft liep ze heel rustig langs. Sinds 1.5 week doet ze weer beetje zoals voorheen, alleen sinds vrijdag nadat ze terug kwam van het bos loopt ze ineens met een speelgoed kip door het huis die moet overal mee naar toe en is heel onrustig als ze het niet vindt. Die kip hebben we al een hele tijd in huis maar daar keken beide honden nooit naar om, maar nu moet de kip overal mee naar toe ze kruipt onder de kussens op de bank als ik boven ben gaat ze onder het bed of nog liever in de kast boven op kleren liggen natuurlijk met kip erbij. Ook loopt ze je overal achterna. Als we naar bed gaan begint ze te blaffen en te janken in het begin dachten we dat ze misschien nog moest plassen maar dat was niet het geval dus nu laten we haar janken dat duurt een half uurtje en dan is ze stil, maar dan begint ze s'morgens vroeg weer opnieuw. Ook kregen ze elke morgen tijdens het ontbijt allebei een stukje kaas waar ze nu dus steeds alleen op zat te wachten maar ook dat wil ze niet meer. Het is een heel verhaal maar wij willen heel graag weten wat dit zou kunnen zijn want ze begon eigenlijk net weer een beetje zichzelf te worden, maar is dit nu dan toch nog steeds een teken van rouw en ziet ze de kip als nieuwe vriend en hoe kunnen wij er het beste op reageren. Vriendelijke groeten jolanda

F&f, 17-11-2014 22:30 #2
Kan een hond ook aan de diarree gaan en moeten overgeven na het overlijden van een roedelgenoot? Of moet ik nu eerder aan een virus denken? Onze andere hond is nu zes dagen dood. De overgebleven hond krijgt al sinds die dag puur nervositeit druppels om wat stress weg te nemen.

Elly Droste, 25-05-2014 11:25 #1
Wat te doen, wanneer een hond regelmatig in de kamer plast na overlijden van zijn baasje? Reactie infoteur, 26-05-2014
Beste Elly,

Veel basis adviezen vindt u terug in het artikel waarop u nu reageert: http://dier-en-natuur.infonu.nl/huisdieren/132382-een-rouwende-hond-begeleiden-als-zijn-maatje-is-overleden.html

Deze adviezen zijn ook van toepassing op honden die reageren op de dood van een menselijk maatje, in uw geval het baasje.

Ik kan u als aanvullend advies meegeven, dat u dit gedrag het allerbeste kunt negeren. Dus corrigeer de hond niet, spreek de hond niet toe, troost de hond niet. Als het gebeurt, dan maakt u het gewoon schoon, zonder aandacht aan de hond te besteden.

In huis plassen na een overlijden, kan een stress reactie zijn. Als u rustig blijft en de hond wat extra uitlaat en wat extra activiteit aanbiedt, dan verdwijnt dit gedrag na verloop van tijd vanzelf weer.

Ik weet niet in hoeverre u zelf ook rouwt om het overleden baasje (ik weet niet welke relatie u met hem/haar had), het is erg belangrijk de hond hier zo min mogelijk van te laten merken. Dus op de momenten dat u (of huisgenoten) het moeilijk hebben, is het beter u af te zonderen, zodat de hond weinig ervan merkt. Juist nu heeft de hond een stabiele leider nodig.

Eventueel kunt u rescue remedy inzetten, dit is een bach bloesem, deze werkt bijzonder goed na trauma. U kunt dit kopen bij de dierenwinkel of bij een drogist zoals de Tuinen. U kunt de druppels in de waterbak doen.

Ik wens u en de hond sterkte. Mocht u er niet uitkomen, reageert u dan gerust opnieuw. Dan zullen we zien of er nog andere oplossingen zijn, gericht op uw specifieke situatie. Geef het wat tijd, liefde en vooral geduld.

Vriendelijke groet,
Anja Toetenel

Infoteur: Spiegeltje
Gepubliceerd: 15-05-2014
Rubriek: Dier en Natuur
Subrubriek: Huisdieren
Bronnen en referenties: 2
Reacties: 23
Schrijf mee!