InfoNu.nl > Dier en Natuur > Zieke dieren > Rouwen om een huisdier

Rouwen om een huisdier

Rouwen om een huisdier We weten pas wat we missen als ze er niet meer zijn.....onze geliefde huisdieren. We zijn zo blij als ze bij ons in huis komen en denken niet aan de onvermijdelijke stap die, hopelijk nog lang niet, onvermijdelijk komt. En dan komen we er achter dat er gerouwd wordt, óók om huisdieren.

Wanneer een huisdier sterft

Als een geliefd huisdier sterft, kan de eigenaar een ongekend grote pijn, zowel geestelijk als lichamelijk, beleven. Vele treurende dierenbezitters worden zelfs ziek of moeten een paar dagen in bed liggen en zijn niet in staat om te werken. Bij dit verlies komt ook nog eens, dat de omgeving het vaak niet begrijpt, want veel buitenstaanders vinden dat het 'maar een dier' was.
Rouwende dierbezitters komen er echter achter, dat ze veel meer dan 'maar een dier' hadden, nl. een levensgezel, een beste vriend, vertrouweling of zielsverwant. Een gestorven dier kan dit en nog veel meer voor de treurende bezitter betekend hebben. Voor velen is de dood van hun geliefde dier bijna net zo erg dan wanneer een naast familielid zou komen te overlijden. Daarom is het belangrijk om te rouwen, om die gevoelens niet te onderdrukken. Het feit dat je rouwt, verdriet hebt, laat zien dat er een diepe band was tussen de eigenaar en zijn dier. Ook al zegt de omgeving dat het 'maar een dier' was, sta jezelf toe te rouwen. Men zal zich sneller beter voelen als de mogelijkheid er is, om het verdriet uit te drukken en daar kun je zelf veel aan doen:

Praten

Praat over het verlies. Dat helpt om je te realiseren dat het dier werkelijk dood is. Als je merkt dat mensen niet willen luisteren, zoek dan iemand op, die weet wat je doormaakt.

Tijd

Alleen jij weet hoeveel je dier voor je betekend heeft en hoeveel pijn het verlies doet. Geef jezelf de tijd en de mogelijkheid te treuren.

Informatie

Informeer jezelf over het rouwproces. Het helpt te weten welke gevoelens bij het rouwen horen. Als je weet dat het er bij hoort, kan dat heel rustgevend werken. Mensen die treuren, vragen zich nl. vaak af, of het wel normaal is wat ze voelen.

Huilen

Als je wilt huilen, huil dan. In tranen van verdriet zitten andere stoffen dat de stoffen die de ogen vochtig houden. Tranen die door emotie vloeien, laat stoffen, die zijn ontstaan uit stress, uit het lichaam verdwijnen, wat ook verklaart waarom meer dan 80% van de mensen die huilen, zich na de huilbui beter voelen.

Rust

Zorg voor rust en ontspanning. De emoties, die je tijdens het rouwproces beleeft, zullen je tot het uiterste brengen. Gun jezelf de tijd weer bij te tanken. Luister naar je innerlijke stem, die je vertellen kan wat goed voor je is om weer op krachten te komen: een warm bad, een wandeling, een reis, of wat dan ook.

Begrip

Probeer bij mensen te zijn, die je begrijpen. Het is zó belangrijk om mensen om je heen te hebben, die je in deze tijd kunnen ondersteunen. Neem iedere hulp aan, die je krijgen kan en die goed voelt.

Gevoelens

Probeer alle gevoelens over je heen te laten komen en ze ook weer los te laten. Praat of schrijf over je gevoelens, dat helpt het een plekje te geven. Veel mensen praten niet graag met anderen over hun gevoelens, dan kan schrijven heel erg helpen.

Blij

Gun jezelf blij te zijn. Het zijn vaak de kleine, dagelijkse dingen, die je stap voor stap verder helpen. Doe wat je kan, vooral de natuur schijnt te helpen te balans weer terug te vinden.

Geduld

Heb geduld. Het heeft vaak meer tijd nodig om te rouwen, dan anderen je willen toestaan.

Terugvallen

Sta je zelf toe terug te vallen. Het is vallen en opstaan. Het kan zijn, dat je denkt dat je alles hebt overwonnen en dan is de volgende dag de pijn er weer. Dat is heel normaal. In de loop van de tijd zal de afstand tussen de terugvallen steeds groter worden.

Dagboek

Hou een rouw-dagboek bij. Veel rouwenden, die in een dagboek geschreven hebben, voelen zich bevrijd van hun lasten. Schrijf alle gevoelens op. Zo'n dagboek kan ook goed zijn voor gedichten of verhalen over je dier. Je kunt tekeningen maken, of foto's inplakken. Denk er alleen wel om, dat het er om gaat dat het dagboek het verlies moet verzachten. Het moet niet zo zijn dat het de pijn maanden in stand houdt.

Leuke dingen

Probeer echt aan leuke dingen te denken. Aan je hobby's, mooie bloemen, schilderijen van landschappen, aardige mensen of andere fijne dingen. Het is onderzocht dat dit kan helpen bij het verlies. Probeer hiermee te beginnen als de allerergste pijn voorbij is.

Schatkist

Maak een 'schatkist' , waar je alles in kunt doen, wat je aan je huisdier herinnert: speelgoed, haar, halsband en nog veel meer. Ooit, als je er klaar voor bent, kun je deze kist ook als afsluiting van de rouw begraven.

Afscheidsbrief

Schrijf een afscheidsbrief aan het overleden dier. Dat kan de eerste belangrijke stap zijn om er bovenop te komen. Het helpt, je te realiseren, dat het dier dood is en niet meer terugkomt. Een afscheidsbrief kan ook helpen het schuldgevoel te verminderen, wat je misschien hebt. Zet in de brief wat je nog op je hart hebt, hoe dankbaar je het dier bent en wat hij voor je betekend heeft. Je kunt er ook in zetten wat je nog graag had willen doen en wat je nog zo graag had willen zeggen. Zeg alles, wat je je dier nog wilt zeggen. Denk bij het schrijven niet aan wat een ander er van zou vinden. Als de brief jóuw helpt, is het doel bereikt. De brief moet niemand anders dan jezelf bevallen.

Herdenkplaats

Geef je dier een virtueel graf op internet. Als je een afscheidsbrief geschreven hebt, kan het heel mooi zijn die openbaar te maken op een virtuele dierenbegraafplaats. Je kunt dan ook een foto van het dier erbij plaatsen. Het is voor veel mensen fijn als ze hun overleden dier nog ergens bezoeken kunnen, ook al is het op internet. Het is een grote troost als mensen hun geliefde huisdier kunnen bezoeken en gedenken.
© 2011 - 2017 Nadasha, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Rouwverwerking in bijzondere situatiesRouwverwerking in bijzondere situatiesBij rouwen denken we aan verdriet om het verlies van een dierbare, en verlies wat je met anderen kunt delen. In sommige…
Sterven VII: psychologie van rouwen - een Joodse visieIn het Jodendom wordt rouwen als iets heel belangrijks gezien. Vandaar dat er ook regels zijn. Het ergste verdriet vindt…
Rouw bij kinderenRouw bij kinderenEen kind dat een dierbare verliest, moet net als ieder ander een rouwproces door. Een rouwproces verloopt bij iedereen a…
Prentenboeken die helpen bij rouwverwerking bij kinderenPrentenboeken die helpen bij rouwverwerking bij kinderenVeel peuters en kleuters krijgen op een bepaald moment in hun leven te maken met het overlijden van een naaste. Dit kan…
Rouwen als werkwoord; een persoonlijk procesRouwen als werkwoord; een persoonlijk proces'Rouw' is een reactie op het verlies van iets of iemand van grote betekenis in het leven. Dit kan een geliefd persoon zi…
Bronnen en referenties

Reageer op het artikel "Rouwen om een huisdier"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Nathalie Onsea, 11-04-2017 18:24 #29
Mijn poes is gisteren op straat gegrepen door een wagen. Ze kwam nooit op straat, nooit! Ze was zwanger, van 3 mooie kittens. Ik heb hen nooit mogen ontmoeten. Mijn hart is gebroken. Mijn beste vriend is weg. Ik kan het niet geloven, wil het niet geloven. Ik weet niet hoe ik hier moet doorkomen. Ik mis je meer dan ik ooit zal kunnen zeggen. Mijn lieve caramel. x

N. G. A. Rijnders, 14-03-2017 18:52 #28
Zondag 19 februari 2017 is mijn allerbeste vriend Bennie van mij heen gegaan. Je was bijna 13 jaar. Ik had jou uit het asiel gehaald. Toen was je 3 jaar. Je was al vaker teruggebracht omdat jij zo moeilijk was zei men. Ik heb jou opgehaald en was verkocht. Vanaf dag 1 was jij mijn reden om te leven. Mijn grote liefde. Toen je 6 was kreeg je de ziekte van Cushing. Waardoor je dagelijks medicijnen nodig had. Ik wist dat je niet gezond was maar hoopte op een paar jaartjes meer. Je was altijd vrolijk en leek nog steeds n puppy. Ik ben blij dat ik je baasje heb mogen zijn. Dankbaar voor alle momenten samen. Je werd verkouden en kreeg antibiotica. De dierenarts zei dat t wel goed zou komen met je. Helaas voelde jij je niet beter en toen je tong blauw werd wist ik dat ik met spoed met jou naar de dierenarts moest. Het was te laat. Je hebt waarschijnlijk iets aan je hart gehad en ik kon je niet meer redden. Je stierf in mijn armen.

Mijn god wat mis ik jou. Ik weet me geen raad met mijn verdriet. Ik heb n gat in m'n borst en mijn hart is gebroken. Rust zacht lieve Bennie. Ik hoop dat wij elkaar weer zien. Tot die tijd zal ik altijd aan jou denken lief ventje!

Ellen Soomers, 21-10-2016 19:46 #27
Gistermiddag is mijn zielsmaatje Teddy overleden. Het is met geen pen te beschrijven hoeveel pijn ik voel in mijn hart en eigenlijk in mijn hele lijf. Ze is op twee weken na, 15 jaar geworden en er is geen dag voorbij gegaan dat ik niet intens van haar vriendschap, liefde en humor heb genoten. Tedje, je was mijn steun en toeverlaat, kind wat ga ik je vreselijk missen, je lieve blonde krulletjes, je prachtige ronde ogen, je bedelen, het op de stoelen, banken en zelfs op de tafel springen (en daar gaan slapen) en het wachten in de vensterbank in het raam totdat je mij weer voor de deur zag aankomen en je dan heerlijk op mij af kwam rennen. Maar het meest je lieve kusjes en het zalige knuffelen met jouw lekkere mollige zachte lijfje. Ik kan alleen maar huilen Tedje, ik heb een gat in mijn hart. Ik hoop lieverd dat je voelt dat ik je nog bij mij draag en hoop je terug te zien als ik ook naar huis kom. Dag koekoek, ik hou zielsveel van je en mis je als een debiel! Kus kus knuffel XXX

Eva, 13-10-2016 20:33 #26
Mijn lieve Gizmo, mijn allerbeste vriend. Je was bij me van m'n 8e tot m'n 25e levensjaar, je hebt alles in ons gezin meegemaakt en ik denk dat je het grootste deel van mijn hart bezat. Afgelopen maandag, 10 oktober 2016, is onze kater Gizmo overleden. Hij heeft de prachtige leeftijd van 17 jaar bereikt.

Kort voor zijn heengaan begon hij te hoesten en had hij het benauwd. Dit bleek een keelontsteking te zijn, met zogezegd bronchitis. Na een antibiotica kuur leek hij weer helemaal de oude. Toch ging het even hierna snel achteruit, hij at niet meer, werd mager, ademde zwaar en zakte door z'n achterpoten. Na het weekend hebben we 's ochtends vroeg meteen een afspraak bij de dierenarts gemaakt. ''Het zag er niet goed uit'', en er bleek wat in zijn borstkas te zitten. We konden kiezen tussen een foto en/of bloedonderzoek of in laten slapen, gezien zijn respectabele leeftijd. Uiteindelijk wilden we toch graag weten of we hem nog konden helpen, dus kozen we voor een foto. ''Kroel hem nog maar even'', zei ze, maar ik wist niet dat dit ons afscheid was, dan had ik hem al mijn liefde gegeven. Ze nam hem mee voor onderzoek, terwijl wij naar de wachtkamer gingen. Uiteindelijk riep de dierenarts dat we snel moesten komen, omdat het helemaal niet goed ging. Ik dacht nog, 'waarschijnlijk moet ik hem vasthouden', of iets dergelijks, maar hij bleek te zijn overleden. Nog voor de foto gemaakt was begaf z'n hartje het van de stress. Het bleek om een grote tumor in zijn borstkas te gaan/longkanker wat zijn hartje al wegdrukte. Op de foto was werkelijk bijna alleen nog een lichtgrijs vlak te zien, wat donkergrijs hoort te zijn, hij had nog weinig lucht over en de stress bij de dierenarts is fataal geweest. De dierenarts had hem overigens niet met ons mee naar huis gegeven, gezien de ernst van de situatie, hij was niet meer te redden. Ik denk nog altijd 'hadden we hem maar thuis gelaten', zodat hij misschien vrediger kon gaan. Maar dan hadden we niet geweten wat er aan de hand was, en hem die avond of nacht nog dood in huis gevonden. Hij heeft ons de keuze voor het wel of niet in laten slapen bespaard.

We hebben hem, onder begeleiding van de dierenambulance, begraven op de dierenbegraafplaats in Zevenhoven.

Rust zacht, mijn liefste Gizmo, '''k hou van jou''.

Lulu, 08-10-2016 12:47 #25
Na veertien jaar samen geweest te zijn is mijn teckel Rikkie enkele dagen geleden op een akelige manier overleden. Ik ben een alleenstaande vrouw van middelbare leeftijd, afgekeurd en mijn hond was alles voor me. Mijn steun en toeverlaat, mijn doel en invulling. Hoe ongelofelijk zal het voor sommige mensen misschien wel klinken dat het verdriet na het verlies van mijn eerste hond ooit nog erger was dan toen mijn vader overleed, waar ik van hield.

Door een angstproblematiek en depressieve stoornis sta ik niet zo vanzelfsprekend in het leven als de meeste mensen. Voor mijn hond stond ik op, gingen we direct met de auto het bos in. Daarna ontbeten we en gingen we relaxen, lezen, internetten met de hond naast me. Totdat hij me, 's middags tegen twee uur weer duidelijk maakte dat het weer tijd was. Ik woon aan een natuurgebied en hier hebben we veertien jaar dagelijks gewandeld. Ik kijk uit het raam en het is mooi zonnig weer. Ik zou nu met de hond lekker de natuur in gaan. De pijn is intens zeker omdat mijn hond na een superverwend leven op alle fronten zo akelig aan het einde is gekomen. In een gespecialiseerde kliniek werd vorige week een lekke hartklep geconstateerd met alle bijbehorende onderzoeken en echo's en medicatie die hierop volgden. Ik kreeg weer hoop en dacht hem ook al was hij aardig oud nog een half jaartje wellicht te mogen houden. Toch steeds benauwder, 's nachts extreem benauwd, tweemaal spoedarts gebeld voor advies. Vochtafdrijvers ophogen, maar de tabletten wilde hij helemaal niet meer hebben.

Ik hoopte om half acht 's morgens in de auto te kunnen springen om naar onze eigen specialist te rijden dus ik probeerde tijd te rekken ipv naar dienstdoende dierenarts te rijden die een niet zo'n goede reputatie had.

Uiteindelijk is hij vermoedelijk door een hartstilstand overleden toen ik net even naar boven was gelopen om te overleggen met mijn moeder wat te doen. Wat traumatisch om mijn hond dood aan te treffen in een akelige positie. 's Morgens direct naar dierenarts. Ik weet dat het volstrekt belachelijk is maar ik meende nog af en toe een beweging waar te nemen in zijn borst. Hoe afschuwelijk om mijn lieverd achter te laten bij de dierenarts waar ik de keuze moest maken wat te doen met hem. Ik was niet in staat om een diep gat in de tuin te graven, ik kon het niet aan om hem achter te laten en de deur uit te stappen. Hij is opgehaald door het dierencrematorium. Ik voel me zo schuldig tegenover de hond en heb telkens flashbacks van die nacht.

Mijn leven heeft geen doel meer, ik weet niet hoe ik verder moet… ik lees in elk geval hier dat ik niet de enige ben die rouw ervaart om zijn huisdier dus ik ben in elk geval niet gek.
Sterkte allemaal.

Sonja Wensink, 09-09-2016 20:24 #24
Mijn lief is niet meer, ik heb nooit een vermoeden gehad welke pijn dit met zich mee zou brengen, niets had mij hierop kunnen voorbereiden. Ik begrijp nu wat het betekent om je hondenkind te verliezen.

Cora, 30-08-2016 22:06 #23
Vanmorgen bracht ik Bas naar de dierenarts om zijn gebit te laten trekken. Alles was ontstoken en hij viel af. Ik was bang voor de narcose. Tijdens het bijkomen stopte plots zijn ademhaling. Niets hielp meer. Deze mededeling heeft me van de grondvesten getild en mijn hart gebroken. Bas die ik afgaf aan de dierenarts mijn maatje ben ik kwijt. Voor mij een zeldzaam beest waarmee ik zoveel deed al 15,5 jaar lang. Ik weet gewoon niet wat ik moet …

Paula, 26-08-2016 12:53 #22
Het doet me zó goed om te lezen dat mensen echt verdrietig zijn, rouwen, om hun maatje. Ik voelde me 'n beetje vreemd omdat mijn emoties zo overweldigend zijn en ik er niks mee kan. Ik mis mijn toller op héél veel momenten op 'n dag, ze was pas 6 jaar, en in alles mijn maatje. Ik zeg tegen mezelf: zóveel leed op de wereld, maar het helpt niet! Groet en sterkte voor iedereen in dezelfde situatie.

Visscher, 31-07-2016 23:38 #21
Vandaag 30 juli is op 13 jarige leeftijd onze lieve Chippie overleden. Chippie was een kruising vlinderhondje en chihuahua. Gisteren ben ik met Chippie naar de dierenarts geweest omdat Chippie erg aan het hijgen was, en een geluid maakte of hij iets in zijn keel had zitten. Aangenomen bij de dierenarts werd er naar her hartje en de longen van Chippie geluisterd. Chippie had geen koorts, eerder een te lage temperatuur. De dierenarts vertelde mij niets bijzonders te horen aan het hartje en longen. Er werd gedacht aan een infectie. Chippie kreeg een spuitje om eventuele ontstekingen te remmen. Omdat Chippie een ruisje bij haar hartje had werd er eerst gedacht dat het daar aan lag. Ik ben naar huis gereden en had ook nog een 10 tal tabletjes meegekregen die ik de komende 5 dagen moest geven aan Chippie. De rest van de dag bleef Chippie hijgen en wilde ook niets drinken. Ik heb Chippie wel wat eten gegeven met de hand, dit at hij wel op. Vanmorgen zegt mijn man hoe zou het met Chippie zijn, ik gaf aan niet naar beneden te durven om te kijken. We zijn toen samen gegaan en Chippie lag dood naast het mandje van ons andere hondje. Ons rest de vraag wat er gebeurd is in deze korte periode. Vrijdag liep Chippie nog vrolijk mee wandelen, en ineens is Chippie er niet meer. Ik heb vanochtend de dierenarts gebeld, en hij vertelde dat het probleem waarschijnlijk met het hartje te maken had. We blijven nu achter zonder Chippie en zijn de gehele dag erg verdrietig. Morgen brengen we Chippie naar Amadeus om Chippie te laten cremeren en dan thuis een mooi plekje geven.

Syl, 04-07-2016 11:21 #20
Vrijdag 1 juli 2016 was dan die verschrikkelijke dag aangebroken dat ik na 19 jaar afscheid van je moest nemen. Ik wist natuurlijk dat die dag er een keer aan zat te komen, maar hoopte met elke cel in mijn lijf toch dat je onsterfelijk was. Onsterfelijk ben je in zekere zin, want ik geloof dat je energie nog bij mij is, maar wat mis ik je tentje… je warme tentje. Het tentje waar ik 19 jaar mee geknuffeld heb. Waar ik 19 jaar lang alle belangrijke en minder belangrijke momenten mee gedeeld heb. Ik mis je zweetkakkies… je geur, de puntjes van je oortjes, je marsepeinenbuikje, het getikt op het laminaat, je scherpe blaf, je gekke sprongen, het gebedel tijdens het eten, zelfs de stinkpoepies die je af en toe stiekem liet glippen :-). Je asblikje staat nu naast mij… in je mandje. Het dekentje waar je vrijdag nog in lag heb ik dichtgevouwen. Regelmatig vouw ik het dekentje open en snuif ik de geur op. Ik ruik overal aan… aan je riem, de handdoek waar ik je mee afdroogde als we uit de regen kwamen, je kleedjes, je mand alles, maar dan ook alles waar ook maar enigszins geur aan kan zitten ontkomt niet aan mijn geur grage neus. Op mijn salontafel staan foto's waar ik met heel veel liefde naar kijk. Ik kan mij niet meer herinneren hoe het was zonder jou en nog steeds denk ik dat het niet echt is… dat je elk moment weer naast mij kan liggen in je vertrouwde mandje.

Het afscheid was mooi, maar ik wilde het liefst nog even van je genieten. Ik wilde je tentje het liefst hier houden. Ik heb een stukje haar van je afgeknipt en een haarlok van mezelf aan je vast geknoopt. Het lintje waarmee ik dat deed was roze met een goud randje… Het gouden randje heb je meer dan verdiend, je was het gouden randje in mijn leven. Ik wilde je niet alleen laten gaan. Wilde een deel van mezelf met jou laten versmelten. Ik ben blij dat ik daaraan gedacht heb. Het geeft een beetje rust, de wetenschap dat er iets van mij met jou mee is gegaan.

Ik wil dit verhaal niet eindigen… Ik wil niets eindigen, zelfs het verdriet wil ik niet laten eindigen, omdat de pijn en het verdriet synoniem staan voor de liefde die ik voor jou voelde. Ik wil de tijd laten stilstaan, zodat ik altijd in dit moment kan blijven. Verwerken betekent afsluiten. Ik wil niets afsluiten. Ik mis je… liefje liefje hartendiefje, schatje patatje, lekker dier van plezier, tuttebel, tuttebelle, moppie, loeloe, klein kippetje, Mixy, Mixy, Mixy… mijn lieve kleine Mixy. Mijn dankbaarheid is enorm groot. Dankbaar dat ik 19 jaar van jou heb mogen genieten. Ik blijf je knuffelen…

Jeanette, 18-05-2016 20:39 #19
Vier weken geleden is onze hond ingeslapen door de dierenarts. Het werd een onwaardig bestaan, ze was 15 jaar bij ons. Wij, en met name ik, hebben een echt maatje verloren. Ik ben gebroken, wil niks meer en kan niet stoppen met huilen. Dana was werkelijk geweldig, wat een beest van een beest, een Duitse pinscher die aan bijna alle beschrijvingen voldeed maar vooral een grapjas. Als ik me eenzaam voelde was zij er met haar was 't altijd gezellig. Zij was ook de reden dat ik vaker moest gaan lopen wat goed is voor me. Je snapt wel ik kan uren praten maar ben zo moe… Ik wil haar hier loven voor al wat ze was voor ons… Dag lief Dapie dag kind… Wij zullen je nooit vergeten.

Margriet, 30-03-2016 09:34 #18
Al vier jaar is ze dood, maar ik mis haar nog steeds. We hebben een andere kat, en ik hou van hem. Maar nooit zoveel als mijn kat die ik 18 jaar heb gehad! Vandaag is het precies vier jaar geleden en ik voel nog steeds rouw. Ik wist niet dat het zo lang kon duren bij een huisdier!

Jan, 23-02-2016 16:37 #17
Op 7 januari 2016 heb ik de verschrikkelijke beslissing moeten nemen om mijn hond Denver te laten inslapen. Mijn gevoel zei nee maar voor hem was het de beste keuze omdat hij gewoon op was en compleet leefde op medicijnen en er geen uitzicht was op verbetering. Wat doet het ontzettend veel pijn om je vriend in enkele seconden tijd te zien wegglijden. Wij hebben hem begraven in onze tuin.
Ik ben nu bijna 7 weken verder maar het vreet gewoon nog aan mij en heb het gevoel rond te lopen met een enorme steen in mijn maag en kan hem nog niet los laten. Wat een rot gevoel en wat kan je een dier erg missen. Ik hoop dat de tijd deze wonde heelt (al kan ik dat nu nog niet geloven) en dat we daarna met plezier terug kunt kijken op een mooie tijd zonder hierbij emotioneel te worden.

Bedankt.

Nina de Werk, 25-01-2016 03:54 #16
Afgelopen dinsdag is mijn lieve slimme mooie cane corso van 7 jaar plotseling overleden aan waarschijnlijk hartfalen of een hartstilstand. Veel te jong! Ik ben al een week ontroostbaar en ervaar pure rouw. Na een leven van vele operaties (slechte heupen, kruisbandletsel etc) leek het nu dan eindelijk de goede kant op te gaan. Ze was nog zo sterk, speels en levenslustig de weken en ook de avond ervoor dat het nu zo onwerkelijk is dat ze er niet meer is. Shiva, ik ga je zo erg missen…
Ik heb veel steun aan wat ik over dit onderwerp op internet en forums lees. Ik ben blijkbaar niet de enige die hier kapot aan gaat…

Ralph, 07-06-2015 04:51 #15
Afgelopen vrijdag 5/6 heb ik onze kater Odie in moeten laten slapen. De week ervoor allerlei onderzoeken laten doen om er achter te komen wat hem mankeerde. Toch hield ik goede moed ook al ging hij achter uit.

Odie was immers pas 3,5 en was altijd onze knuffelkat geweest. Kwam kopjes geven, likte je hand en zat op het kastje bij de deur te wachten als je thuis kwam. Toch mocht het niet zo zijn. Odie bleek kanker te hebben waartegen niets meer te doen was.

De keuze om hem in te laten slapen viel mij erg zwaar ook al wist ik dat het de beste keuze was voor hem.

Nu zit ik weer thuis met mijn gezin en is het stil in huis zonder onze Odie. Zijn maatje Nola mist hem net zoveel als wij dat doen.

Voor nu weet ik niet waar ik mijn verdriet moet laten. Overmand door verdriet.

Rust zacht lieve Odie. Wij missen je!

Inge, 07-04-2015 21:29 #14
Mijn kat is overreden, hij was nog maar 2 jaar oud. Ik mis hem vreselijk, ook omdat ik helemaal geen afscheid van hem heb kunnen nemen. Het was zo'n grote aanwezigheid in ons huis, altijd actief, bezig en om aandacht vragen. Ik heb nu nog steeds een paar katten, maar dit was toch wel echt mijn lieveling. Mensen die zeggen 'waar maak je je druk om, het was maar een kat' snappen er helemaal niets van. Het is alsof een dierbare van je is af genomen. Dit is de eerste keer dat ik een huisdier had en dus ook de eerste keer dat er eentje doodging, en ik wist niet dat het me zoveel pijn zou doen. Ik mis je, lieverd.

Ann2301, 26-10-2014 17:10 #13
Voor 2 weken geleden heb ik onze allerliefste Sam moeten laten inslapen, onze schat van een Duitse herder. Ik had mij niet gerealiseerd dat zij zoveel voor ons betekende tot op het moment dat ze ziek werd. Op maandag ging ik met haar naar de dierenarts vanwege haar opgezette buik, de diagnose was snel duidelijk: Leverkanker. Prognose: een paar dagen tot een paar weken. Wij moesten haar maar goed verwennen en dat hebben wij zeker gedaan. Elke dag heb ik naast haar op de bank gezeten, vrij genomen van het werk, ze ging zienderogen achteruit totdat in dezelfde week op woensdag ze door de voorpoten zakte, donderdag niet meer at en dronk. Dezelfde donderdagochtend heeft de dierenarts contact met mij opgenomen en samen de beslissing genomen om haar in te laten slapen. Met veel pijn in mijn hart. Die dag kon ik alleen nog maar denken: nog 4 uur met Sam, nog maar 3 uur met Sam. Verschrikkelijk. Ik weet dat het voor haar beter is zo, wij hebben haar een heel vervelende en pijnlijke dood bespaard, maar het gemis is enorm. Maar een verdere lijdensweg verdiende ze niet, dat wilden wij haar niet aandoen.
Sam was al bij ons voordat onze kinderen werden geboren, ze was een onderdeel van ons gezin, zoveel meer dan alleen een huisdier. Ik was letterlijk ziek van verdriet en voel nu weer de tranen in mij opkomen. Elke dag denk ik nog aan haar, elke dag spreek ik haar naam nog uit en soms lijkt het net of ik haar nog haar of zie liggen in haar stoel. Wij hebben haar begraven bij mijn ouders in de tuin, tussen de bomen. De kinderen hebben een tekening voor haar gemaakt en deze hebben wij bij haar in het graf gelegd. Ze heeft een mooie steen gekregen met een groot hart.
"where lIfe begins, love never ends". Zo voelt het ook, ze zal nooit vergeten worden. Mijn jongste zoontje (5) zegt: "Mama, ik doe net alsof Sam onzichtbaar is, dan is Sam toch nog steeds bij mij". Zo voel ik het ook.

Elle, 04-08-2014 21:33 #12
Op 23/05 (paar dagen voor mijn verjaardag) trof ik mijn kleine kattineke dood aan bij de geburen. Ze was zo volledig stijf, blauw in haar mondje. Ik en mijn partner denken dat ze vergiftigd zou zijn. Haar zo zien liggen, deed echt pijn. Wetende dat ze uit een nest komt die jezelf hebt opgevoed, maakt het voor mij nog moeilijker. Het is nu een paar maanden geleden maar toch, soms spook dat beeld nog voor mijn ogen. Ze was echt een huiskatje buiten haar broertje. Ze was altijd bij mij en sliep altijd bij mij, zo juist naast mij ter hoogte van waar ik mijn armen leg op bed. Ik heb nu nog enkel haar broertje en beleef mooie momenten met hem maar toch ergens in mijn achterhoofdje voel ik nog die pijn dat ze weg is. je voelt dat er iemand ontbreekt. We gaan bijna verhuizen uit ons ouderlijk huis en weten dat je maar 1 kat moet meenemen terwijl je had gepland dat je er 2 ging meenemen doet soms pijn. Als ik terug moet denken aan haar, dan denk ik dat ze ergens boven in de hemel speelt met mijn 4 andere katten. het klinkt misschien stom maar dat geeft mij een troostend gevoel.
Ik snap niet dat iemand katten kan vergiftigen, het zijn zo lieve dieren. helaas zullen we het nooit weten wie de dader is.

Ineke, 21-06-2014 13:18 #11
Dune, mijn herder heb ik 2 jaar geleden moeten laten inslapen. Ze was een Alpha-teefje: een fantastisch dier. En 8 weken geleden moest ik Dayac laten gaan. Ze waren beide wolfhond / herder kruising, ze zijn 5 jaar samen geweest. Toen Dune ging, voelde ik me (letterlijk) uit balans. Nu Dayac ook weg is, voelt het alsof er innerlijk iets geamputeerd is. Nu pas huil ik ook om Dune; omdat Dayac al jaren met zijn gezondheid aan het klungelen was (dag in, dag uit), is er nog geen tijd geweest om om Dune te rouwen. Ik mis ze zo. Nog bijna elke dag huil ik om ze. Ze waren hond, maar nog nooit heb ik zoveel liefde en vertrouwen ervaren. En hoeveel vreugde en hartverwarmende momenten, heb ik met ze mogen beleven! Ze betekenen zoveel voor me, dat ze een keerpunt in mijn leven hebben gebracht.

Dit verdriet doet veel pijn, maar als dit de prijs is voor zoveel moois, dan is het dat echt waard. Ik zal nog een hele poos rouwen, om Dune met haar fantastisch sterk, lief en intelligent karakter. Om Dayac met zijn grote verdraagzaamheid qua pijn; maar vooral om zijn ongelofelijke lieve, leuke/grappige zachtaardige karakter. Ik ben dankbaar dat we samen mochten zijn.

Eva Blok, 24-04-2014 18:16 #10
Wat doet het verschrikkelijk zeer, het verlies van onze kat! 15 jaar was 'ie bij ons, met z'n gekke eigen trekjes en echt z'n eigen karakter. Wát een hoop liefde heeft hij ons gegeven en wat een onbaatzuchtige liefde ook.
Nu zal hij er niet meer zitten, 's ochtends bij de deur. Of een koppie geven als je hem binnen hebt gelaten. Of met z'n ogen knippen, zijn manier van zeggen dat 'ie je lief vindt. Met z'n mooie zwarte rand om z'n ogen en z'n zwarte lippen en half zwart/half roze neus.
En wat doet het zeer dat sommige mensen het niet begrijpen. Je zou ze wel door elkaar willen schudden om ze te laten begrijpen hoe het voelt, en hoe verrekte verdrietig je bent om dit gemis en hoe erg je erom moet huilen. Gelukkig hebben we elkaar als gezin, en zal ons lieve jochie in ons hart doorleven. En we zijn dankbaar voor alle jaren dat 'ie bij ons was!

Karla, 08-04-2014 16:10 #9
Afgelopen woensdag avond laat is zomaar, in enkele tellen mijn allerliefste Maitri dood gegaan. Mijn trouwe maatje, mijn lieve poezen-manneke. Zoveel heb ik van hem gehouden, hij was nog maar 6 jaar en er was niets te merken van te voren. Hij was altijd bij mij, bij alles wat ik deed, zo nieuwsgierig keek hij mij aan met zijn gouden ogen. Hij gaf mij licht in mijn leven, ik genoot zo van naar hem te kijken… een propje papier was al leuk genoeg voor hem om helemaal blij te worden. Hij was zo dichtbij, zoals een mens niet kan. Zo lief en trouw, een letterlijk geschenk uit de hemel met een enorm groot hart… Ik weet niet hoe ik verder moet zonder zo'n lief boeffie in mijn leven. Het doet zeer als mensen het niet begrijpen, dat dit verlies net zo zeer doet als dat het mijn kind of partner was geweest die ik helaas niet heb. Het maakt helemaal niet uit dat het een dier is, mijn hart voelt verscheurd en ik ben niet in staat te werken. Niets lijkt mij te kunnen troosten… alleen Maitri zou dat kunnen en ook doen… maar hij is er juist niet meer… Bij alles mis ik hem zo erg, mijn hele lijf doet zeer en de wereld draait maar door, maar ik doe er niet aan mee… Ik heb kaarsen aan, een lichtje voor lieve Maitri, dat hij nooit in het donker zal zijn…
dat is het minste wat ik voor hem kan doen. Alleen God weet hoe erg de pijn is die ik voel, ik wist niet dat pijn zo zeer kan doen als het doet…

Edward, 01-04-2014 21:38 #8
Mijn mooie "jochie" Moos. 14en half jaar bij me, onafscheidelijk. 31-3 laten inslapen omdat hij zo zwaar ziek was dat het niet meer ging. Afgelopen nacht, 31-3 op 1-4, nog naast me gelegen in zijn doos. Mooie nacht vol met verdriet en rust. Nu de eerste dag en nacht zonder hem. Het valt me erg zwaar. Half jaar geleden is hij met mij meeverhuisd en vanaf toen alleen maar zieker geworden. Vandaag, 31-3, heb ik hem begraven in de tuin van mijn ouders. Mooie plek met een natuursteen tegel. Huilen om hem doe ik, ik schaam me er niet voor. Een dier is vervangbaar maar mijn maatje Moos niet. Rust zacht jochie!

Simone, 29-03-2014 18:33 #7
Mijn lieve schat Jill is op 22-2-2014 plotseling overleden heb zo'n verdriet zij is 9 jaar en 7 maanden geworden het plotseling overlijden is zo moeilijk te verkroppen zo ben je samen nog heel gelukkig en zo is ze er niet meer. Het is allemaal zo snel gegaan het is zo moeilijk om geen afscheid van haar te hebben mogen nemen. Het was ik en Jill en Jill en ik een echt tweespan zij heeft zoveel voor mij betekend zoveel liefde heb ik van haar mogen ontvangen ongelooflijk wat was ze lief ik hou nog zoveel van haar en ben haar eeuwig dankbaar dat zij in mijn leven is gekomen. Ik weet soms niet hoe ik verder moet zonder haar en of ik dit wel ga redden het is nu 5 weken geleden wat een verdriet maar wat een mooie jaren hebben we samen gehad de mooiste van mijn leven, dank je wel lieve schat rust zacht ik hoop dat je op vrouwtje wacht zodat ik je weer in mijn armen kan sluiten. voor eeuwig in mijn hart ik draag je mee lieverd waar ik ook ga.

Kimberley Pex, 28-02-2014 09:38 #6
Twee weken geleden heb ik mijn Tom moeten laten euthanaseren. Vreselijk. Ik zit zwaar in de rouw. Maagontsteking, hoge bloeddruk, verkrampingen, zware depressie, afvallen. Ik was bij de huisarts, met 't gevoel dat ik gek aan 't worden was van verdriet. Ze zei dat er mensen zijn die zelfs geen rouw ervaren voor 'n familielid, en er zijn mensen die echte 100% rouw hebben door 't verlies van hun beste maatje;hun huisdier. ok, ik weet nu dat 't bij iedereen anders is. Ik schaam me niet. Eigenlijk ben je bevoorrecht als je zo'n geweldig huisdier hebt gehad, en zo'n prachtige band. Rust zacht Tom.

Kimberley Pex, 11-02-2014 08:09 #5
Mijn lieveling Tommie kan ieder moment vertrekken naar Boven. Ik ga kapot. Maar ik zorg voor 'n rustige sfeer in huis, zachte muziek, bakje water, hij slaapt rustig in. Na behandelingen van 'n dierenarts, is het goed geweest. Hij mag gaan, mijn lieveling. Hij zit voor altijd in mijn hart. Bij God en in mijn hart. Hij krijgt 'n mooie plaats in de natuur. God, wat was dat 'n zalige kat. Dank U, dat ik zoveel bijzondere huisdieren mocht houden in mijn leven.

Linda, 30-01-2014 00:37 #4
Op 28-01 is geheel onverwachts onze ragdoll kater Archos van nog maar 10 maanden overleden. Er wordt gedacht aan een hart afwijking die zich erg snel heeft geopenbaard. Binnen een halve dag waren we hem al kwijt. Dit heeft zo'n enorme klap gegeven. Het is niet zo maar een kat die we kwijt zijn maar onze grote knuffelbeer, en was eigenlijk ons kind. Hij wilde het liefst de hele dag gedragen en geknuffeld worden. Zodra de sectie achter de rug is om uitsluitsel te geven wat het nu is geweest. Gaat hij richting het crematorium en komt Archos weer naar huis, waar hij behoort! Ook voor ons om het te kunnen verwerken. Gelukkig hebben nog een ragdoll poes van 16 maanden. En komen we niet thuis in een leeg huis en die ons afleid. Het is nu namelijk nog erg vers natuurlijk en alles herinnert ons weer aan iets van Archos.

Het is een erg rot gevoel maar we nemen de tijd om dit te verwerken en iets moois te gaan maken voor hem.

Chantal van den Berg, 17-01-2014 10:49 #3
Ik ben verscheurd door verdriet na het overlijden van me ouwe dibbes, weet gelukkig wel dat het het beste was en ze nu rust heeft in de hemel. Ik vond het erg fijn om steun te vinden in een andere hond als troost en om voor te zorgen. In plaats van met mensen te praten over mijn verdriet dieren voelen precies wat je voelt en troosten me op de goeie momenten en geven me rust.Ook ga ik zondag zo'n schatkist maken en die in het bos op haar plekkie begraven samen met een vriendin die dit ook mee heeft gemaakt. zonder te veel woorden gewoon dat samen doen voor me allerliefste Destiny. een plekje om haar nog te bezoeken haar as uitstrooien ben ik nog niet aan toe. wel volgend jaar een tattoo met haar as voor altijd verbonden met elkaar tot de dood ons weer samen brengt.

Els, 30-11-2012 21:40 #2
Hallo ben blij dat ik dit heb kunnen lezen zal er wel wat van opsteken heb ook pas mijn kat en hond verloren zeker een groot gat waar je in valt en als je dan er alleen voor staat ik ben nog elke dag bezig met mijn diertjes lees veel op internet over verlies van je trouwe vriend zo ben ik ook op jullie pagina gekomen met een goed gevoel. gr els x

Jef Helderweert, 06-09-2012 18:02 #1
Onze huispoes Sonja werd vorige week aangereden door een auto en was op slag dood.
zij was een poes die altijd uiterst voorzichtig was, en meestal in onze tuin vertoefde.
Mijn vrouw, en ik ook, heeft het erg moeilijk met haar plots heengaan.
Is er een "logische" uitleg wat haar kan hebben bezield om de weg over te steken?

Infoteur: Nadasha
Laatste update: 22-05-2011
Rubriek: Dier en Natuur
Subrubriek: Zieke dieren
Bronnen en referenties: 1
Reacties: 29
Schrijf mee!