Mok bij paarden: oorzaak, symptomen en behandeling

Mok is een veelvoorkomende aandoening bij paarden. Het is een algemene benaming voor huidaandoeningen op de onderbenen van een paard. Mok is een vervelende aandoening die bij sommige paarden herhaaldelijk terugkomt. De oorzaken kunnen zeer uiteenlopend zijn en ook de behandelingswijzen zijn talrijk.
De meest voorkomende vorm van mok is een huidirritatie in de kootholte. De kootholte is de holte aan de achterkant van het been, net boven de hoef.

Oorzaak

De oorzaken van mok kunnen zeer uiteenlopend zijn en ook gecombineerd voorkomen. Men noemt mok dan ook een multifactoriële aandoening.
Mok kan ontstaan ten gevolge van externe factoren zoals een modderige wei, irritatie door mest die aan de benen blijft kleven of insectenbeten. Ook een bacteriële infectie of schimmelinfectie kan aan de basis liggen van mok. Paarden met een lichte huidskleur in de kootholte kunnen ook mok krijgen door zonnebrand.

Sommige paarden blijken zeer gevoelig te zijn voor mok en krijgen de aandoening herhaaldelijk opnieuw, ook zonder aanwijsbare oorzaak. Bepaalde paardenrassen zoals tinkers en friezen zijn extra vatbaar voor deze huidirritaties omdat er sneller vuil en modder blijft hangen in hun sokken.

Symptomen

Wie zijn paard grondig poetst zal de symptomen van mok al snel opmerken. De kootholte kan rood zijn en vaak ontdek je er korstjes en schilfertjes. De huid kan ook gezwollen zijn. Mok kan jeuk veroorzaken, waardoor het paard gaat schrapen met de benen of ze tegen elkaar probeert te wrijven.
Soms is het hele onderbeen opgezet, dik en warm. Dan spreekt men van einschuss, waarbij de lymfeklieren ontsteken en het paard zelfs koorts kan hebben.
In ernstige mokgevallen kan de aandoening ook kreupelheid veroorzaken.

Behandeling

Mok behandelen is alles behalve eenvoudig. Er zijn tientallen middeltjes en behandelmethoden waarvan de werking verschilt van paard tot paard. Om een adequate behandeling te kunnen opstarten is het aangewezen eerst op zoek te gaan naar de oorzaak van de irritatie. De dierenarts kan een huidafkrabsel maken om het te controleren op schimmels of bacterieën.

Bij mok raadt men meestal aan de benen zo droog mogelijk te houden. Het kan nuttig zijn om de kootholte uit te scheren zodat modder en vuil niet in de haren kunnen blijven kleven. Om de korstjes en schilfers los te weken worden de benen meestal gewassen met ontsmettende shampoo, waarna ze grondig worden afgedroogd.
De meeste paardeneigenaren die met mok te maken krijgen, proberen de aandoening te behandelen met mokzalf. Mokzalf bestaat in verschillende varianten en het effect kan enorm verschillen per paard. Als de aandoening veroorzaakt is door schimmels kan de dierenarts een aangepaste mokzalf maken die ook de specifieke schimmels aanpakt.

Als de mok ernstige vormen aanneemt zal de dierenarts, naast de lokale behandeling, ook antibiotica of ontstekingsremmers voorschrijven.

De behandeling van mok kan erg tijdsrovend zijn en langdurig aanslepen. Toch is het aan te raden de aandoening te blijven behandelen zodat de huid zich kan herstellen.

Preventie

Gezien de complexiteit van mok is preventie in elk geval aan te raden. Zorg waar mogelijk voor een droge stal en laat het paard niet in een drassige weide staan. Controleer de benen van je paard elke dag op korstjes en wondjes zodat je snel kan ingrijpen als het paard toch mok zou krijgen.