Fixatiemethoden bij de hond

Voor sommige behandelingen bij de hond is het verstandig om hem of haar te fixeren. Een behandeling kan pijn doen waardoor het dier plotseling kan bewegen of zelfs van zich af kan bijten. En soms kun je maar moeilijk bij een bepaalde plek komen. In dit soort gevallen is het dus handig als je weet hoe je een hond kunt fixeren:

Grote en kleine honden

Eerst moet besloten worden of de hond in kwestie wel of niet op de behandeltafel moet worden gezet, aangezien grote honden veelal beter op de grond kunnen worden onderzocht. Grote honden worden wel op de tafel gezet indien het gaat om onderzoek aan de poten. Kleine honden worden altijd op de behandeltafel gezet.

De verschillende fixatiemethoden

• Aanleggen van een muilbandje
  
• Eenvoudige, staande fixatie
  
• Fixatie in zijligging
  
• Fixatie in borstligging
  
• Fixatie bij bloedafname
  

Aanleggen van een muilbandje

Als band wordt een strook linnen van ongeveer 4-5 cm breed gebruikt. Gebruik geen touw of verbandgaas. Deze materialen liggen niet vlak en gaan insnoeren waardoor het teveel pijn doet bij het aantrekken. Maak een lus met een halve knoop van de linnen strook en schuif dit over de snuit, draai dit daarna zodat de knoop onder de kin komt. Trek dit aan en breng de beide einden van de strook naar achteren en maak hiervan een strik, direct achter de oren. Het muilbandje moet voldoende strak aangelegd worden, de kaken mogen namelijk niet van elkaar komen.

Bij sommige hondenrassen is het moeilijk om een muilbandje aan te leggen en dan heb ik het over rassen zoals de boxer, pekinees en andere kortsnuitige honden. Deze honden fixeer je door ze aan weerszijden van de nek stevig vast te pakken. Houd je handen uiteraard zo, dat ze je niet kunnen bijten. Bij honden zoals de pekinees mag je niet teveel tractie uitoefenen in verband met het gevaar op een prolaps van de oogbol.

Eenvoudige, staande fixatie

Voor handelingen die voor een hond weinig ingrijpend zijn zoals het opnemen van de temperatuur of het geven van een injectie is het voldoende de hond met twee handen aan weerszijden van de nek vast te pakken. Dit moet zo strak zijn dat de kopplooien als het ware verstrijken.

Fixatie in zijligging

Laat de hond eerst op de tafel zitten, daarna houd je met 1 hand de kop naar je toe en met de andere hand trek je de meest nabije achterpoot onder de hond vandaan. Bij grote en/of angstige, onwelwillende honden die erg tegenstribbelen kun je de fixatie in zijligging het beste met zijn tweeën doen: Aan de ene kant trekt iemand de poten onder de hond vandaan en aan de andere kant vangt iemand de hond op. Bij benauwde honden kan deze houding veel verzet oproepen, dus hier dien je wel rekening mee te houden.

Fixatie in borstligging

Bij onderzoek van het oog is het beter als de hond op de borstkas als een sphinx ligt. Bij deze houding wordt met een hand in de nekvel de hond richting tafel geduwd en met de andere hand wordt de kop stilgehouden.

Fixatie bij bloedafname

Meestal wordt bloed afgenomen terwijl de hond zit, waarbij de kop/het nekvel gefixeerd wordt. Een andere methode is dat de hond gefixeerd wordt in borstligging waarbij de kop weggedraaid en gefixeerd wordt.