Paling, Anguilla

De paling, een van de zeer geliefde en zeer smakelijke consumptievis ter wereld. 2 keer in zijn leven trekt deze vis de Atlantische Oceaan over. Om te paaien trekt deze vis van het zoete water naar het zoute water.

Kenmerken

De paling heeft een slangvormig lichaam. De rug-, aars- en staartvin vormen één doorlopende vinzoom, buikvinnen ontbreken bij de paling. Op de zeer slijmerige huid liggen uiterst kleine, ingebedde schubben. Ook heeft de paling een eindstandige bek. De kleuren kunnen variëren, dit is afhankelijk van het ontwikkelingsstadium: de ‘gele aal’ heeft een groen tot bruine bovenkant en een geelachtige onderkant. Schieralen hebben een zwarte bovenkant, de onderkant is zilverachtig wit en glanzend. Wijfjes bereiken een lengte van maximaal 130 – 150 cm. Mannetjes daarin tegen slechts 50 tot 60 cm.

Voorkomen

Oorspronkelijk alleen in met de zee in verbinding staande binnenwateren, door uitzetting ook in geïsoleerde wateren.

Verwarring

In binnenwater lijken alleen de zee- en rivierprik op de aal. Dit omdat ze een slangvormig lichaam hebben. Je kunt deze prikken onderscheiden met de paling omdat prikken een grote ronde zuigbek hebben.

Leefwijze & voortplanting

De levenscyclus van de katadrome paling is uniek en ongebruikelijk. De ontwikkeling van alle palingen begint in de Sargassozee in de Atlantische Oceaan (zoetwater). Van daaruit drijven de wilgen bladvormige larven met de zeestroming mee naar de Europese kusten, waar ze na ongeveer 3 jaar aankomen. Hier veranderen ze in glasalen en beginnen met de optrek in de rivieren en verder landinwaarts. Met een lichaamslengte van ongeveer 30 cm eindigt de trekfase. Vanwege hun kleur worden de vissen ‘gele aal’ genoemd. Tijdens de nu volgende groeifase leven ze, afhankelijk van hun geslacht, ongeveer 5 tot 15 jaar in hun water. Dan begint de laatste omvorming. De buikzijde wordt zilverachtig wit en glanzend, de rugzijde bijna zwart, de ogen worden groter, de darm verschrompeld en de geslachtsorganen ontwikkelen zich. Als ‘schieralen’, die geen voedsel meer opnemen, trekken de vissen terug naar de zee en vinden vermoedelijk, met behulp van magnetische velden, over een afstand van 7000 kilometer hun geboortegrond in de Sargassozee terug, om hier met miljoenen soortgenoten uit Europese landen te paaien.

Wetenswaardigheid

Als aanpassing aan de meeste voorhanden zijnde voedsel ontwikkelen palingen verschillende
kopvormen, waarvan ook overgangsvormen voorkomen. Bestaat het voedsel voornamelijk uit plooidieren, zoals insecten larven, wormen, kleine kreeftjes en jonge vis, dan ontwikkelt de paling een betrekkelijk kleine kop. Zulke exemplaren worden spitskoppalingen genoemd. Daar tegenover staan de zogenoemde breedkoppalingen die zich voornamelijk met vissen, rivierkreeftjes en grote waterslakken voeden en daarom een brede kop ontwikkelen. Aangezien tegenwoordig veel wateren door menselijk ingrijpen voor palingen onbereikbaar zijn, is het bestand van regelmatige uitzetting afhankelijk. Daartoe worden glasaaltjes of de al iets grotere palingen in de kustreken en mondingen van rivieren in grote aantallen gevangen en in gewenste wateren uitgezet. Als derde mogelijkheid zijn de zogenoemde kweekpalingen. Het betreft hier in kwekerijen tot een lengte van 15 tot 17 cm wordt gekweekt.

Tips voor sportvissers

Palingen zijn voornamelijk ’s nachts actief en kunnen daarom het beste tijdens de schemering en nacht worden gevangen. Goede kansen op succes zijn er in het voorjaar en zomer. In het koude jaargetijde kruipen de palingen in de modder en houden een ‘winterslaap.

Meer zoetwatervissen?