De hond laat zijn handtekening achter door zijn urine

Het pootje optillen ... ofwel: het 'visitekaartje' achterlaten, heeft bij honden een zeer grote betekenis. In dit artikel probeer ik u met dit aspect bekend te laten maken, zodat u ook weet wáarom uw hond zijn pootje zó braaf optilt, als dit aan hem of haar gevraagd is.

Een stukje geschiedenis

Vroeger, in tijden toen hun voorvaderen nog in de vrije natuur in meute-verband leefden, was dit zelfs een levensbelang. Tegenwoordig echter is dit in ogen van sommige mensen een bron van ergernis en last ... (door de baas zijn eigen schuld!).

Met het optillen van zijn achterpoot (bij de teven het 'hurken') raakt de hond nie talleen het overtollige vocht uit zijn lichaam kwijt, maar laat hij inderdaad zijn 'visitekaartje' met een hele boodschap achter. Hetzelfde kan ook gezegd worden van de overige (vaste) uitwerpselen.

Datgene wat op het gebied van de 'Fysiognomie van de geur' bij de mens ontstaat, geldt ook voor de hond.

Jachtgebieden

Om jachtgebied te zoeken, trekt de meute tientallen kilometers rond en wanneer zij daar tenslotte is aangeland, verspreidt de meute zich in een cirkel rondom het terrein, natuurlijk aangevoerd door de leider, om het eerst van alles dit jachtterrein met 'merkpalen' uit te stippelen. En zo worden er tegen bomen, planten en stenen langs de omsingelingsroute 'merktekens' gedeponeerd. Deze dienen voor minstens drie doeleinden:

1. Voor de eigen meute-leden ter oriëntatie;
2. Voor indringers als waarschuwing en
3. Voor de buit in de cirkel als schrikaanjaging, mocht deze een poging willen wagen om uit de cirkel te ontsnappen. Bij het naderen van deze 'merkplaatsen' zal de 'geur' van de vijand (vooral bij gunstige windrichting) afschrikkend moeten werken, en dat betekent omdraaien en terug in de cirkel...

Wat de bedoelingen onder 1. als oriëntatie betreft: de hond kan aan de hand van zijn eigen of door een andere soortgenoot geplaatst 'merk' nauwkeurig vaststellen hoe lang geleden het 'merk' is geplaatst, in welke richting de ander zich verplaatste, tot welke groep hij behoorde, ja zelfs hoe zijn conditie was, bijvoorbeeld sterk, moedig, zwak, jong, oud, hongerig, verzadigd en natuurlijk de geslachtsaanduiding en nog meer van deze karakteristieke berichten welke, gebaseerd op het zelfbehoudindrifflex, van betekenis zijn.

Wanneer de meute zich verplaatste of in gevaar was, mochten er daarentegen zo min mogelijk sporen worden achtergelaten. De onvermijdelijke voetsporen werden heel geraffineerd uitgewist, door manoeuvreren door elkaar gehaald, of zij werden over rotsen en dan weer door water geleid, enzovoort, zodat het voor de vijand moeilijk was om hen te volgen. In deze situaties werden ook geen 'merktekens' geplaatst en wanneer dit onvermijdelijk nodig moest gebeuren, werden deze zorgvuldig met de poten ingegraven of met een andere overheersende 'geur' vermengd, zodat ze niet opvielen.

Boompje plassen

Deze natuurlijk indrifflexen zijn bij onze honden nog steeds min of meer waarneembaar. Denk alleen aan het zorgvuldig plaatsen van het 'visitekaartje' van uw hond, hoe lang duurt het vaak niet voor hij de geschikte plaats gevonden heeft en wat voor belangstelling heeft hij voor het 'merkteken' van een andere hond en hoe hij dan de ene keer zo maar, zonder zich te bedenken zijn 'eigen merk' er overheen deponeert en bij de andere met veel aandacht leest en onderzoekt, voor hij zijn besluit neemt.

En niet te vergeten het planten van zijn ontlasting tegen een boom, paal of plant. Of dan weer, al is het per toeval, op de stenen of trottoir, hoe hij zijn best doet om dit weg te werken en met de typische bewegingen van zijn achterbenen poogt dit in te graven of op zachte grond, waar hij af en toe zijn best doet met zijn poten en snuid om het 'merk' onzichtbaar te maken.

Kennismaking

En nu nog iets anders. Het zogenaamde kennismaken van de honden. U weet dat dit op de eerste plaats bestaat uit het elkaar besnuffelen op de uitmondingsplaatsen van elkaars lichamen. Honden kunnen elkaar, dankzij deze eigenschap, niet bedriegen. Het met de neus onmiddelijk bij de bron komen van de 'karakteristieke' reuk, en dit kunnen alleen òf de mond (denk aan het elkaar likken van twee honden) òf de uitmondingsplaatsen zijn, is noodzakelijk om de 'waarheid' over de hond als het ware uit de eerste hand te kunnen krijgen.

De hond transpireert immers niet over zijn gehele lichaam, alleen via zijn tong. De 'reuk' welke hij verspreidt met zijn vacht, wordt door anderen niet voor serieus genomen, daar deze meestal de beschermdende 'reuk' uit zijn omgeving is. In een ander artikel zal dit verder behandeld worden. © 2007 - 2009 Hikari, gepubliceerd in Huisdieren (Dier en Natuur) op 28-09-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Hikari is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Mijn hond tilt zijn pootje op: maak zo uw puppy zindelijk: Een hond of pup, die nog niet zindelijk is, is uitermate hinderlijk. Natuurlijk tilt uw hond zijn pootje op in de vrije natuur. Hij weet niet beter.…
• Een hond fixeren voor het toedienen van medicijnen: Het toedienen van medicijnen bij een hond gaat niet altijd even makkelijk. Het kan daarom handig zijn een aantal grepen te kennen die hierbij helpen. Deze…
• Dieren EHBO: Verwondingen van de wervelkolom: Verwondingen van de wervelkolom ontstaan meestal als gevolg van een harde klap of een ongeluk, zoals bijvoorbeeld een auto-ongeval, waardoor botbreuken of bloedi…
• Ierse terrier als huisdier: Ierse terriers zijn ontzettend lief voor kinderen en echte gezelschapsdieren, maar luisteren vanwege hun eigenwijze natuur niet altijd even goed. De Ierse terrier komt oorspronkel…
• Een zwembad voor de hond: Zwemmen is goed voor de hond, maar het mag niet overal en in de winter is het wel erg koud of de zee is te ver weg. Maar er is een oplossing: “het hondenzwembad”.