Honden en hun gedragingen 1

Er zijn heel wat mensen die een hond bezitten en omdat de eisen die men aan een hond stelt, verschillen, zijn er door de jaren heen vele rassen gefokt, die zich onderscheiden door grootte, kleur, vachtsoort en karakter. Wat al deze honden gemeen hebben, is dat ze afstammen van dezelfde voorvaderen. Het uitkiezen en kopen van een hond is gemakkelijk, maar het opvoeden en begrijpen van het dier en zijn gedragingen is een tweede

Afstamming

Alvorens het gedrag van een hond te kunnen begrijpen, zul je inzicht moeten hebben in het gedrag van het dier waarvan honden afstammen. Dat leert jebegrijpen waarom honden zich gedragen zoals ze doen. Het is voor veel mensen moeilijk te accepteren dat alle honden van dezelfde voorvaderen afstammen. Dat is natuurlijk ook ongeloofwaardig als je bijvoorbeeld kijkt naar het verschil in grootte van bijvorbeeld een Chihuahua en een Duitse Dog. Er schijnen echter betrouwbare bewijzen te zijn dat onze huidige hond afstamt van een diersoort die meer dan tienduizend jaar geleden zijn intrede heeft gedaan in Noord-Europa, en dat honden in andere delen van de wereld afstammen van nomadische verwanten van diezelfde diersoort.

Ondanks het feit da de hondenrassen enorm in grootte en vorm verschilden, viel het onderzoeker E.Dahr in 1937 op dat de verhouding van de snuitlengte tot de breedte van de bovenkaak op het smalste deel, bij alle honden constant was en overeenkwam met de verhoudingen van de schedelafmetingen van honden uit de steentijd. Ook vergeleek hij de lengte van de rij definitieve kiezen (moralen) met de hoogte van de onderkaak en ontdekte eenzelfde overeenkomst. Naar aanleiding van dit onderzoek zou je dus kunnen aannemen dat in de tijd dat de hond werd gedomesticeerd, hij zich uit hetzelfde type heeft ontwikkeld tot wat hij nu is.

Deze conclusie wordt ondersteund door het feit dat de inhoud van de hersenen van alle huishondenrassen ongeveer even groot is. Het enige echte verschil tussen een Chihuahua en een Duitse Dog is de grootte en de vorm van het lichaam. Een verschul dat veroorzaakt is door de invloed van de mens.

De wolf

Een wolf leeft in een streng georganiseerde sociale structuur, de roedel genoemd, met een vase hiërarchie of rangorde. De roedelleider wordt alfawolf genoemd en kan zowel een reu als een tef zijn. Deze wolf blijft een leider door regelmatig agressief gedrag te tonen aan de andere wolven, maar door de voortdurende respectbetuigingen van de roedelgenoten. Soms is er wel sprake van echte agressie, bijvoorbeeld wanneer een jonge dominante, ambitieuze wolf het leiderschap wil overnemen, maar dat komt praktisch niet voor. Over het algemeen leven de dieren in een roedel in harmonie met elkaar. Onderzoek heeft uitgewezen dat verwilderde honden op praktisch dezelfde manier met elkaar omgaan.

Dat wolven sociaal met elkaar omgaan, blijkt bijvoorbeelduit het feit dat als een wolvin welpen heeft, er dan vaak één of twee wolvinnen in de roedel zijn die ook melk produceren voor het geval de moeder komt te overlijden. Dit fenomeen komt ook wel bij onze huishond voor in de vorm van schijndracht. Daaruit blijkt hoe sterk de moederlijke instincten van teven kunnen zijn.

Wolven leven in een territorium en om te overleven moet elke roedel zijn territorium verdedigen en afbakenen. Dit afbakenen gebeurt door op strategische 'grensovergangen'geurvlaggen in de vorm van urine te plaatsen. Ook dit gedrag viinden we terug bij onze huishond.

Wanneer we naar de lichaamshoudingen van wolven en honden kijken, valt op dat deze nagenoeg identiek zijn. Als je goed observeert, herken je bij honden duidelijk de signalen van angst, agressie, plezier, onderwerping en dergelijke, maar de meer subtiele signalen die honden aan elkaar geven, ontgaan ons. Bovendien hebben mensen de neiging om een eigen interpretatie te geven aan wat een hond probeert duidelijk te maken.

Veel mensen zien echter geen verschil tussen het vrolijke kwispelen van een Labrador en de hoog gedragen staart met de bewegende punt van een Duitse Herder en zijn verbaasd als deze Duitse Herder bijt als je hem probeert te aaien. Het grote verschil tussen deze twee honden is dat de Labador met zijn kwispelstaart een vriendelijke houding laat zien, terwijl de Duitse Herder met zijn signalen toont dat je maar beter niet dicherbij kunt komen, omdat hij anders wel eens zou kunnen bijten.

Helaas hebben vele fokkers zich jarenlang beziggehouden met het fokken van honden met kenmerken die zij goed achtten voor het betreffende ras. De tegenwoordige huishond is een product van selectieve fokkerij. Dat dit in veel gevallen heeft geleid tot misvormingen en abnormale kenmerken laat zich raden. In de vrije natuur zouden veel door de mens gemaakte creaties het naar alle waarschijnlijkheid niet overleven. Wat de mens ook probeert te veranderen aan de hedendaagse hond, de eigenschappen van de wolf blijven aanwezig.