De Duitse Brak, een en al jachtpassie

Je ziet ze niet vaak, Duitse Brakken. En dat kan kloppen, want er lopen er in Nederland maar zo’n 350-400 rond. Elegante, driekleurige honden die nogal eens worden verward met een Beagle. De Duitse Brak is een jachthond bij uitstek. Hij gaat het liefst zijn neus achterna, dus je moet oppassen waar je hem los laat lopen. Waar komt dit ras precies vandaan, wat zijn de kenmerken en voor welk type baasje is hij geschikt?

Geschiedenis

Oorspronkelijk komt de Duitse Brak – hoe kan het ook anders – uit Duitsland. Daar werden lang geleden al verschillende soorten brakken gefokt, afhankelijk van het soort jacht in de omgeving, en vernoemd naar de plaats waar ze leefden. Een voorbeeld is de Hannöveraanse Haidbracke. Op een gegeven moment zijn de verschillende soorten ‘versmolten’ tot de Duitse Brak. In de 19e eeuw is daar een rasstandaard voor opgesteld. De Duitse Brak zoals wij die kennen komt veel voor in Olpe in het Sauerland en wordt gebruikt voor de jacht op haas, konijn, wild zwijn en edelhert. In Olpe heeft de Duitse Brak zelfs een plaatsje in de kerk veroverd: hij staat samen met een jager afgebeeld op een glas-in-loodraam.

Kenmerken

De Duitse Brak is een lichtgebouwde jachthond die hoog op de benen staat. De hond heeft een gestrekt adellijk hoofd met een vleeskleurige vlinderneus: hét kenmerk van de Duitse Brak. Hij komt maar in één kleurvariëteit voor, namelijk rood met zwart zadel en een witte aftekening. Wit zijn een doorlopende bles, snuit, borst, puntje van de staart en bij voorkeur een gesloten halsring. De staart hangt of wordt met een lichte boog omhoog gedragen. De schofthoogte varieert van 40-53 cm.

Type baasje

Een volwassen Duitse Brak is thuis een heel rustige hond, die lief en gehoorzaam is. Hij is sociaal, aanhankelijk en soms wat verlegen. Omdat het van oorsprong een meutehond is, houdt hij erg van gezelschap en kan hij niet zo goed tegen lang alleen zijn. Alhoewel dat laatste wel langzaam aan te leren is en tot een aantal uren op te bouwen… Buiten is de Duitse Brak een totaal andere hond en laat hij luid blaffend een en al jachtpassie zien. Hij kan dan ook heel zelfstandig optreden. Soms beschouwen mensen dit gedrag als eigenwijs en ongehoorzaam, maar dit is nou typisch een Duitse Brak. Als je met deze hond vrij wilt wandelen, moet je hem van tevoren goed getraind hebben én gaan lopen waar hij – veilig – de ruimte heeft. Een cursus gehoorzaamheid op jonge leeftijd (voordat hij 7 maanden is) is dus geen overbodige luxe. De hond heeft minimaal één keer per dag een wandeling van een uur nodig waarbij hij los kan lopen. De andere twee à drie keer kan hij aan de lijn uitgelaten worden. Kortom, als baasje/bazinnetje moet je niet teveel van huis weg zijn én van wandelen houden!