Huisdieren en Snel

Windhonden, de snelste honden!

In dit artikel ga ik het hebben over de soort windhonden. Eerst een korte uitleg over wat een windhond precies is, en daarna een korte beschrijving van rassen die onder de windhonden vallen, zoals de barzoi, Afghaanse windhond, greyhound en dergelijke.


De snelste honden die er zijn

Tot de windhonden behoren rassen die al zeer oud zijn, getuige het feit dat we hen reeds vinden afgebeeld op reliëfs in Egyptische graven uit ongeveer 4000 voor Christus.

Over het algemeen zijn het slanke, snelle jachthonden, die het wild op zicht volgen, aangezien ze (op de Afghaanse windhond na) een slechte reuk, maar een des te beter gezichtsvermogen hebben. Daarom zijn ze zeer geschikt voor het jagen in wijde, open gebieden, waar hun snelheid en gezichtsvermogen het beste tot hun recht komen.

De voornaamste kenmerken van de windhonden zijn een lange, smalle romp, lange poten, een lange, smalle kop en snuit, en machtige kaken waarmee effectief gebeten en verscheurd kan worden. De overgang van schedel naar voorsnuit , wat voor de hondchtigen zo kenmerkend is - de stop - is bij windhonden maar nauwelijks aanwezig. De lippen zijn dun en de oren klein. De borstkas is zeer diep en tegelijkertijd smal, de hals is lang, de rug is iets door gezakt, maar bij de lendenen bolrond, met het achterlijf op de gebogen achterpoten wat neerwaarts verlopend. De buiklijn loopt naar achteren toe sterk omhoog.

Barzoi - Russische windhond

Deze hond is afkomstig van de beste jachthonden van de Russsische tsaren en grootvorsten. Vervolgens werden er aan het Britse hof van koningin Alexandra enkele van deze honden geschonken en vandaaruit verbreidden ze zich verder over Europa. Sinds 1874 kwam de barzoi ook uit andere richtingen naar ons land.

De barzoi is in ons land en in andere landen het mode-ras onder de windhonden geweest. Oorspronkelijk was hij een jager op vossen, wolven en beren geweest.

De Afghaanse windhond

De Afghaanse windhond, ook wel Kaboelhond, Barakzaihond, Baluchiwindhond of Kurramvalleyhond genoemd, is van een zeer oud ras. Hij is waarschijnlijk ontstaan door kruising van reeds in Afghanistan aanwezige berghonden met daar ingevoerde windhonden, mogelijk saluki's.

Er werd daar met de hond en verder met behulp van valken gejaagd op hazen en bergherten en ook wel op kleine roofdieren. De Afghaanse windhond bleek ook geschikt te zijn voor bewakingsdiensten. Omstreeks 1880 kwamen er enkele "Afghanen" in Londen terecht en sinds 1907 werden ze meer en meer in Europa verder gefokt. Helaas is daarbij in zekere mate "verdwerging" opgetreden; het ras is wat kleiner geworden.

De Perzische windhond

De saluki heeft ongetwijfeld dezelfde voorouders als de Afghaanse windhond. Van voorstellingen op vooral Perzische miniaturen weten we dat hij al sinds 5000 voor Christus de lichte en bevallige vormen moet hebben gehad waarmee ook de schilders in West-Europa in de jaren 1500 - 1700 hem vereeuwigden. Het is een hondenras dat al 6000 jaar oud moet zijn! Na de kruistochten verscheen de saluki (Perzische windhond) in Europa.

Door import, later vooral van Britse en ook wel van Duitse militairen, bleef het ras in Europa op peil. Tegenwoordig zijn de Perzische windhonden van zeer hoge kwaliteit. De saluki werd en wordt bij de jacht op hazen en zelfs jakhalzen en gazelles in hte zadel meegevoerd.

De saluki schijnt na 500 meter sneller te zijn dan de greyhound...

Arabische windhond

De Arabische windhond of sloughi is een al heel lang door de Arabieren gefokte windhond. Daarbij hebben ze zich gericht op het verkrijgen van de juiste, lichte zandkleur en - uiteraard - op de jachteigenschappen. De Arabische windhond werd gebruikt voor de lange jacht, vooral op de voor de jacht snelle gazelle.

Daardoor ontwikkelde het ras zich tot drooggespierde, slanke dieren waar geen onsje vet aanzit en met een zeer ruime borstkas. Daardoor kunnen ze veel lucht in de longen opnemen, wat het uithoudingsvermogen bij hoge en lang volgehouden snelheden ten goede komt.

In 1898 werd het ras door de kunstschilder Le Gras in ons land ingevoerd. Wat toen opviel was, dat alle afstammelingen een grote overeenkomst bleven vertonen. Verder bleek dat het zuiver vererven van hun eigenschappen in ons zo veel guurdere klimaat eveneens voortreffelijk geschiedde.

Door het opstellen van - volgens velen - verkeerde raspunten heeft het ras echter snel aan betekenis ingeboet. Ook in de Arabische wereld is de zuivere sloughi, doordat er door gebrek aan wild bijna niet meer wordt gejaagd, daardoor aan het verdwijnen.

Engelse windhond - greyhound

Deze Britse hazewindhond, kortweg 'hound' genoemd, is een voorbeeld van een hele groep van honden waarvan het Italiaanse windhondje het kleinste is en de Ierse wolfshond de grootste en stevigste. De hound is gefokt voor de lange jacht en was reeds bekend in het oude Assyrië en Egypte. Op allerlei aardewerk en munten uit de Oudheid komt hij al voor.

Men moet wel zeer vertrouwd met hem zijn geweest om hem zo treffend te kunnen weergeven. Albrecht Dürer en Pisano schilderden hem zoals hij ook nu nog is. Vroeger werd hij gebruikt bij de jacht op snel en niet weerbaar wild, zoals de haas. Tegenwoordig wordt hij alleen nog gebruikt voor de windhondenrennen, waarbij hij na 300 tot 500 meter snelheden van ongeveer 60 km per uur haalt. Hij bezit een opmerkelijk weerstands- en uithoudingsvermogen.

Schotse windhond - deerhound

Dit is een ruwharig windhondenras, dat als dins onheuglijke tijden op de Britse eilanden voorkomt. Hij is ook wel bekend als de Hooglandse windhond.

Deze honden verwierven in het noorden van Schotland bij de jacht op wolven en ook wel herten, een grote faam. Daar bezongen de bewoners van de Hooglanden, voor wie de jacht bijna een deel van hun godsdienst was geworden, de moed van deze honden in liederen en gedichten.

Vele plaatsen in de Schotse bergen dragen vandaag nog de namen van dappere "deerhounds", die daar bij de jacht om het leven kwamen. Oude stenen nabij het dorp Meigle in Perth, die dateren van vóór Christus, tonen deze honden bij het achtervolgen van een hertebok.

Whippet - kleine Engelse windhond

De whippet of kleine Engelse windhond behoort tot een windhondenras dat al lang bekend was voor er van hondententoonstellingen sprake was. Het bepalen van de juiste oorsprong van het ras is echter zeer moeilijk. Dat de greyhound en de terrieër veel tot zijn vorming hebben bijgedragen, is echter wel zeker.

De whippet is niet anders dan een miniatuur-greyhound, met een schouderhoogte van hoogstens 51 centimeter voor de reuen en van maximaal 48 cm voor de teven. De whippet heeft een terriër-karakter en is over het algemeen de aanhankelijkste onder de windhondenrassen. De whippet verdedigt zijn baas als de beste politiehond.

Italiaans windhondje

Het Italiaanse windhondje is het kleinste van de windhonden en werd reeds door de oude Egyptenaren gefokt. Cleopatra had al hondjes van dit ras. Men heeft een mummie van dit ras gevonden in een Egyptisch koningsgraf. In het oude Griekenland was hij dé lieveling bij de vrouwen.

Frederik de Grote was zó op deze dieren gesteld, dat hij zich op zijn veldtochten door zo'n 40 tot 50 ervan liet vergezellen. Ze mogen tegenwoordig niet hoger zijn dan 35 centimeter en niet zwaarder dan 3.5 kilo.

Andere windhonden

Andere windhonden zijn de:
  • galgo (Spaanse windhond),
  • galgo Anglo-Español,
  • Kordafan-windhond,
  • Rampurhond,
  • Sprinter,
  • Kangoeroe-hond,
  • Farao-hond,
  • Cirneco dell'Etna.

'De Cirneco dell'Etna is al zo'n 2500 jaar oud: het is afgebeeld op munten uit de stad Adranum uit de 7e eeuw voor Christus!
© 2008 - 2009 Hikari, gepubliceerd in Huisdieren (Dier en Natuur) op 26-02-2008, laatst gewijzigd op 28-03-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Hikari is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Windhonden, de snelste honden!"


Door J. Swevels op 18-12-2008

Lees tot mijn verbazing dat de hoogte Italiaantje 35cm en 3,5 kg mag zijn, waar komt die onzin vandaan? Fokkers gaan uit van 38 cm en 5 kg. Het is dat men er een miniatuur van wil maken voor in de binnenzak, komop deze honden waren echt wel groter en stevig en niet voor een kleintje vervaard, daarom wordt zeer veel onzin over dit bijzonder mooie ras verteld. De fokkers moeten de werkelijkheid meer in de gaten houden en een echte Italiaan fokken!

Door Dekker op 28-03-2008

De schofthoogtes van de whippets moeten zijn:
Reuen maximaal 51cm,
Teven maximaal 48cm.