Acupunctuur bij dieren

Voor vel mensen is acupunctuur tegenwoordig een bekend fenomeen, vooral in het moederland van acupunctuur, China, waar deze prachtige echniek om te genezen en klachten te verlichten dagelijks op grote schaal wordt toegepast. Gelukkig is de toepassing van acupunctuur niet tot China beperkt gebleven en heeft het zich verbreid over de gehele wereld, zodat mens en dier wereldwij baat kunnen hebben bij het genezend effect van acupunctuur.

Wat is acupunctuur?

Acupunctuur vormt binnen de traditionele Chinese geneeskunde (TCM) een belangrijk onderdeel en wordt in China al minstens 3000 jaar toegepast bij zowel mensen als dieren. Dat dieren al eeuwenlang met acupunctuur werden behandeld blijkt uit gevonden documenten en gravures, waaronder een aantal prenten over acupunctuurbehandeling bij dieren. Met name grotere dieren werden daarbij afgebeeld en in het bijzonder paarden. De meeste berichten van het gebruik van acupunctuur bij dieren in het westen dateren uit 1750. Met zekerheid kun je vaststellen dat alles wat met acupunctuur te maken heeft de laatste jaren een enorm positieve impuls heeft gekregen. Dit is niet alleen zeer positief voor de acupunctuur bij mensen maar uiteraard ook voor acupunctuur bij dieren.

Van oudsher worden met behulp va naalden specifieke punten op het lciaam gestimuleerd en tegenwoordig met ehulp van laagfrequente stroom, warmtebronnen, injecties, massage of laserstralen. bij acupunctuur worden naalden op de acupunctuurpunten aangebracht. Wanneer er op de naalden stroom wordt gezet verhoogd dit de pijnprikkel, waardoor men meer eigen lichaamseigen pijnstillers produceert. Uiteraard is het punt waarop de pijnstilling optimaal is heel individueel, waarbij de mate van pijnstilling bepaald wordt door het voltage.

Om de punten te stimuleren wordt soms gebruik gemaakt van laag-intensieve of 'koude straal' lasers, omdat deze behandelwijze pijnloos en kort van duur is. Men gebruikt deze laser om specifieke aandoeningen via acupunctuurpunten te behandelen, maar niet het aangetaste weefsel. Om de punten te stimuleren kan er ook gebruik worden gemaakt van moxibustie. Dit is het verhitten van specifieke acupuncturpunten met behulp van het branden van een kruid (moxa) boven of op de huid.

De werking va acupuncuur

De werking van acupunctuur is gebaseerd op de oude traditionele Chinese filosofie. Door het lichaam stroomt energie ('Chi') en verstoringen in deze energiestroom kunnen leiden tot het ontstaan van ziektenbeelden. Via de honderden acupunctuurpunten op het lichaam kan men toegang krijgen tot de energiebanen of meridianen, waarlangs de energie stroomt. Wanneer je nu voor het stimuleren van de juiste punten of combinatie van punten de energiestroom weer in balans brengt, is het lichaam beter in staat om ziekten en aandoeningen te overwinnen. Door middel van vele onderzoeken heeft de westerse wetenschap aangetoond dat het stimuleren van acupunctuurpunten kan leiden tot een groot aantal effecten in het lichaam. Onder andere kunnen de volgende fysiologische reacties ontstaan:

• Stimulatie van de zenwbanen.
• Verbetering van de bloedcirculatie, zowel in algemene zin als het opheffen van krampen in bijvoorbeeld de spieren en het maagdarmkanaal.
• Het vrijkomen van verschillende hormonen, zoals cortison in de bijnierschors en endorfine (lichaamseigen pijnstillers) in de hersenen.

Om een groot gedeelt van de uitwerking van acupunctuur vast te kunnen stellen moesten er onnoemelijke aantallen wetenschappelijke onderzoeken worden verricht, waarbij veel experimenten uit acupunctuur bij dieren bestonden. Hiervoor moesten de acupunctuurpunten bij dieren eerst nauwgezet in kaart worden gebracht. Gelijk met het onderzoek ontwikkelde de acupunctuur zich ook binnen de diergeneeskunde, met het doel om de dier zelf met acupunctuur te behandelen.

Vele buitenlandse gasten hebben in China met grote bewondering operaties bijgewoond, die zowel bij dieren als bij mensen zonder verdoving, maar met acupunctuur werden uitgevoerd. De dieren en de mensen ondergingen de operaties zonder enige pijn te ervaren, uitsluitend onder invloed van zorgvuldig en deskundig geplaatste naalden. Hieruit kun je concluderen dat de Chinezen de acupunctuur niet alleen bij mensen, maar ook bij dieren volkomen beheersen.

In een van de diergeneeskundige instituten in Peking, waar professor Hsie-Tsen-Hao en Chao-Chang eind jaren '70 van de vorige eeuw met meer dan 90% succes hadden bij het toepssen van acupunctuurbehandelingen bij dieren, is acupunctuur de normaalste zaak van de wereld. Het gebruik van acupunctuur als verdoving bij pijn is een klein onderdeel van de therapie die bij praktische alle ziekten in deze instituten wordt toegpast.

Het toepassen van acupunctuur bij dieren heeft zich inmiddels wereldwijd uitgebreid en er zijn dan ook vele dierenartsen, therapeuten en onderzoekscentra die zich bezighouden met deze vorm van geneeskunde. In de Verenigde Staten waren de professoren Kung en Klide pioniers op het gebied vanacupunctuur bij dieren, iets wat niet onopgemerkt bleef en de aandacht trok van diverse universiteitsmedewerkers, zoals M. Grdy Young en Marvin J. Cain. Mede door toedoen van deze twee mensen ontstonden er twee verenigingen van diergeneeskunde acupuncturisten, The International Veterinary Acupuncture Society (I.V.A.S.) en The National Association foor Veterinary Acupuncture (N.A.V.A.).

De leden van dze verenigingen wijdden zich eerst aan het vertalen van de vele interessante Chinese geschriften over acupunctuur. hierna werd het nodige onderzoek gedaan met betrekking tot de identificatie van de acupunctuurpunten. Er werden een groot aantal belangrijke acupunctuurpunten door de leden beschreven en vervolgens bij diverse dieren toegepast. Eveneens verscheen er een groot aantal belangrijke publicaties over acupunctuur in de diergeneeskunde, die verzameld werden en uitgegeven door Klide en Kung.

Ook in andere landen deed de acupunctuur haar intrede. in Frankrijk bijvoorbeeld, richtten dierenartsen een vereniging voor acupunctuur op. Het was professor Toutain, onderzoeker aan het Institut National de La Techerche Agronomique (landbouwkundig Onderzoeksinstituut) en het Nationaal Diergeneeskundig Instituut die een heel eien wijze van verdoven ontwikkelde. Professor Toutain kreeg het goede idee om een speciale klem te gebruiken om dieren (zelfs de grootste) onder verdoving te krijgen. Een citaat van deze professor: 'De klemmen worden op de huid van het dier aangebracht, eerst op de ruggengraat, dan op de flanken en de borstkas'.

Al naar gelang de plaatsing van de klemmen wordt het dier onbeweegelijk, wankelt en zakt ineen; het valt al snel in slaap en kan tientallen minuten in deze toestand blijven.'Op deze manier kunnen er verschillende handelingen worden uitevoerd, zoals castratie, besnijden van horens, keizersnede bij grote dieren (paarden, koeien en varkens) en dat alles zonder de dieren volledig onder narcose te brengen. Het mooie van deze methode is, dat het de pijn volledig uitschakelt en dieren niet meer te lijden hebben van bepaalde ingrepen.

In december 1979 heeft er un China een onderzoek met konijnen en ratten plaatsgevonden naar de werking van acupunctuur bij pijn. Er werden twee kleine naalden in de voeten aangebracht alvorens de tijd op te meten tussen het knijpen in de staart en de reactie hierop. Er trad een vertraging op in de reacte e he bleek dat deze vertragingstijd aanzienlijk verlengd on worden bij het dier dat met naalden werd behandeld.