De schandalige bio-industrie: Onze eenden en ganzen

De meeste eenden in Nederland hebben het uitzonderlijk slecht. Ze leven binnen in akelige schuren met veel te grote aantallen per vierkante meter, zonder waterpoel om hun natuurlijke gedrag te kunnen vertonen. Water is prioriteit voor een eend! Gelukkig eten we in het dagelijks leven nauwelijks eend maar als je naar een Chinees restaurant gaat, is ' peking eend' een specialiteit. Is het onwetendheid, desinteresse, een zotte zucht naar geld? Denk goed na voor u dit gerecht bestelt.

Onze eenden

..... peking eend, eendenborst, ganzenleverpastei....

Het is haast niet te geloven maar de meeste eenden in Nederland, maar liefst een miljoen, zitten binnen in grote schuren en zien nooit de buitenlucht. Van natuurlijk gedrag is hierdoor geen sprake. Een eend heeft een natuurlijke behoefte aan water. Om er eten te vinden, erin te zwemmen, zich te poetsen en zich voort te planten. Het zijn alleseters die zowel op het land als in het water eten vinden. Een eend steekt zijn kop in het water en filtert met zijn snavel voedseldelen uit water op. De snavel is heel gevoelig en wordt mede gebruikt om het vet uit hun vetklier bij de staart te verspreiden over hun veren, zodat ze niet nat kunnen worden en in het water zouden zakken. In het broedseizoen leven eenden in vaste paren die meestal een paar jaar bij elkaar blijven. De vrouwtjeseend legt acht tot tien eieren per keer en het uitbroeden duurt vier weken. Normaal gesproken krijgen ze jaarlijks twee a drie nesten.

Kunt u zich de eenden voorstellen, op betonnen vloeren, met of zonder stro? De eenden vertonen afwijkend gedrag en pikken op elkaar in. Het zeer pijnlijke snavels knippen was ook hier weer de gewoonte maar is gelukkig vanaf 2006 verboden. Als een eend niet voldoende water heeft krijgen ze evenwichtsstoornissen en gebreken aan de pootjes wegens de pijnlijke roostervloer. Ze kunnen zich niet wassen, ze raken vervuild en mede daardoor komen er veel ziekten voor. Door ook nog eens eenzijdig te selecteren op groei en gewicht worden eenden steeds zwaarder wat ook weer de pootproblemen doet toenemen. Samenvattend kun je stellend dat de huidige manier van eenden houden zeer dieronvriendelijk is.

Geld, geld, geld....

Normaal bewegen is er niet bij. In de eerste drie weken zitten ze met zo'n twintig eenden op een vierkante meter op een roostervloer. Als de dieren zijn vetgemest zitten er circa vijf eenden op een metertje. Na zeven weken wegen de eenden ruim drie kilo en zijn ze rijp voor de slacht. Een klein deel wordt gehouden voor de eieren, wat inhoudt dat ze in twee keer veertig weken tijd ongeveer 440 eieren moeten produceren, waarna ook de slacht volgt. De eendenstapel is tussen 2000 en 2005 teruggelopen, maar de laatste tijd neemt deze weer toe. Eenden worden voornamelijk geëxporteerd naar het buitenland of geserveerd in Chinese restaurants. Per jaar worden er 4,5 miljoen eenden geslacht.

Foie gras, een van de grofste schandalen

Eenden worden ook gebruikt voor productie van foie gras, vervette eenden- of ganzenlever. In ons land mag dit om dierenwelzijnsredenen niet worden gemaakt, maar wel gegeten en verkocht (zo’n 22.000 kilo per jaar). We importeren het zogenaamde luxe product uit Frankrijk. Voor dit product krijgen de eenden en ganzen twee- tot driemaal daags hun maag volgepompt met maïsbrij. Dit gebeurt door een trechter of lange buis van maar liefst 28 cm via de keel rechtstreeks in de maag te proppen. De vette pap wordt hiermede in de voormaag gepompt. Dit dwangvoederen gaat gepaard met veel dierenleed. In drie weken tijd ontstaat een zieke lever die is opgezwollen tot tienmaal haar gezonde omvang.

Afgrijselijke marteling door onmensen

Jaarlijks ondergaan 20 miljoen hulpeloze eenden en 5 miljoen onschuldige ganzen deze afgrijselijke marteling met angst, pijn en ernstige ademhalingsproblemen. Veel eenden en ganzen raken gewond aan hals en strot en lopen infecties en botbreuken op. Meer dan eens raakt de slokdarm van het arme dier geperforeerd door de stalen buis. Bij de slacht blijkt dat 30 tot 70% van de dieren botbreuken, ernstige verwondingen of infecties heeft. Deze schandalige, routineuze praktijken, uitgevoerd door 'mensen' met een dood gevoelsleven, zijn nog steeds heel gewoon. De barbaren die hieraan meewerken hebben geen oog voor dierenwelzijn, maar wel voor geld. Hoe ziek kun je zijn als je je geroepen voelt omwille van een salaris onschuldige dieren, met totale paniek in hun oogjes, zo ernstig te mishandelen. Er is zoveel mis.

Special bio-industrie: De schandalige bio-industrie