Vleesetende planten in de tuin

Tegenwoordig worden regelmatig vleesetende planten in de tuincentra aangeboden. In dit artikel wil ik wat aanwijzingen geven over de verzorging ervan. Omdat in de tuincentra regelmatig vleesetende planten worden aangeboden leek het me aardig om eens iets over de verzorging te vertellen. Ik zal jullie niet vervelen met de wetenschappelijke namen, dat komt later wel. Veel van deze planten worden in grote hoeveelheden gekweekt (o.a. in Nederland) zodat je je niet schuldig hoeft te voelen om er wat mee te experimenteren.

De meest aangeboden soorten kan je in vier groepen verdelen:

• 1. De Sarracenia's (rechtopgroeiende "trompetten" met een dekseltje boven de mond van de toeter)
• 2. De zonnedauwen (met druppeltjes lijm op de bladeren)
• 3. De venusvliegenval (met dichtklappende blaadjes die langs de rand dikke haren hebben die wel wat op tanden lijken)
• 4. De bekerplanten (tropisch, meest hangplanten, met bekers aan de toppen van de bladeren)

Sarracenia's komen uit N-Amerika (o.a. de staten Carolina en Florida) en één soort komt zelfs tot in Canada voor. Deze planten zijn dan ook héél geschikt voor de tuin. De planten die je koopt zijn klein, maar bij veel soorten en kruisingen kunnen de bekers wel 50-100 cm hoog worden. Je moet ze dan wel een beetje steunen met stokjes e.d. want ze knakken vrij snel door de wind of door vogels die er op gaan zitten.

Om te begrijpen wat zo'n Sarracenia nodig heeft moet je weten dat vleesetende planten in het algemeen groeien op plekken waar andere planten geen voedsel uit de bodem kunnen halen. Vaak zijn dat venige plekken waar de bodem zuur is. Je moet ze dan ook kweken in onbemeste turf of in levend veenmos (sfagnum). Verder willen ze graag een vochtige tot natte bodem, dus zet de pot op een diepe schotel waar water in staat. Ze zijn eigenlijk alleen een beetje lastig met water, want ze hebben een hekel aan kalk in het water. Ik geef ze altijd regenwater, maar als mijn regenton leeg is kunnen ze best af en toe ook gewoon kraanwater hebben, dat is altijd nog beter dan helemaal geen water.

Sarracenia's lokken insecten doordat ze een zoete stof afscheiden die een spoor vormt waarlangs de insecten naar de binnenkant van de trompet worden gevoerd. Om die lokstof te maken hebben de planten een zonnige plek nodig. Ik heb een aantal van deze planten in een moerasje rond mijn vijver staan en daar blijven ze ook in de winter. Een paar mooie exemplaren staan in potten en ook die staan zomer en winter buiten.

De meeste aangeboden zonnedauwtjes zijn Z-Afrikaans van oorsprong. Ik kweek ze in potjes met onbemeste turf, gemengd met fijn grind (1:1) en ze staan bij mij iets droger dan de Sarracenia's. Ze schijnen een paar graden vorst wel te overleven, maar mooier worden ze er niet van. 's Winters mogen ze bij mij dus binnen overwinteren, waarbij ik ze op een koele(10 graden C.) lichte plek zet.

Hoewel de Venusvliegenval óók uit N-Amerika komt behandel ik haar net als de Z-Afrikaanse zonnedauwtjes, dus iets voorzichtiger dan de Sarracenia's. Bloeistengels haal ik weg, omdat de plantjes daar maar van verzwakken en de bloemetjes onbetekenend zijn.